TO YΨΟΣ ΤΩΝ ΠΕΡΙΣΤΑΣΕΩΝ

Το ύψος της περιστάσης
επιβάλλει σύνεση
Και όμως
είναι βράδυ
κι εγώ σχεδιάζω
τις ηδονικές εκδρομές του αύριο
αδιαφορώντας παντελώς
για τις συνέπειες
μιας ακόμα λιποταξίας

Ψηλαφώντας τα όρια ανοχής του κράτους
νιώθω για στιγμές πως αγγίζω την ελευθερία

Και είναι αυτή
η ευγενής και ταπεινή ψευδαίσθηση
που με κάνει ακόμα
να δραπετεύω

[ Σωτ. Λυκουργιώτης ] :

[ ταχυπαλμία ]

.

Ασ' τους να νομίζουν ότι γέρασες

εμείς θα ξέρουμε μονάχα

πως ακόμα σε παιδεύουνε

τα χτυποκάρδια της νιότης

Ζηλότυπον

'Αφρονη άφθαρτη άφθονη

κι ανθρώπινη η σκακιστική του φθόνου

και η κακιστική του ζηλόφθονου

Μα όλα του ανθρώπου ανθρώπινα δεν είναι;
 

Μ' άλλα λόγια ν' αγαπιόμαστε και ν' αγαπάμε

με αίσθημα παραίτησης και χρησικτησίας

να βυθίζουμε τα όρη ανυψώνοντας το Εγώ σημαία

και ν' αντιστρέφουμε τους όρους

ώσπου στο μίσος να καθρεφτίζεται η αγάπη

απατηλή άπατη απάτη

νήσος σε περιβάλλον νοσηρό

γόνος άγονος κτήσεων και κατακτήσεων

θέατρο σκιών, ανταγωνισμών και πολέμων

κυνηγημένοι κυνηγοί ασώματων σωμάτων

ηττημένοι νικητές φροϋδικών συμπληγάδων

συμφερόντων συρφετός συφοριασμένος

νυμφομανείς ζηλωτές της παράδοσης

εξαρτημένοι χρήστες χρηστών ηθών

ιερόδουλες και πατριάρχες, είλωτες ρολίστες

με ζήλο υπερβάλλοντα και ζήλια

σ' εγκλήματα πάθους και κατάχρησης εξουσίας

Άτακτες τεχνικές επιβεβαίωσης

και περίτεχνες τακτικές κυριαρχίας

παιχνίδια υποταγής και δηλητηριασμένα βέλη

των δέκα εντολών, επτά θανάσιμων αμαρτημάτων

και εξακοσίων εξήντα έξι ηθικών φραγμών

απαγορευμένοι καρποί και λέξεις

πραγμοποίηση αιδοιοποίηση φαλλοκρατία

αυτοπραγμάτωση άνευ ουσίας συνουσία

δι' εαυτόν από κοινού αλλά χωρίς τον άλλον

δεν βλέπω βέλτιστο λοιμό λοιπόν γι' αυτό κι επιμένω

μη χείρον χείριστον και εάν

ο έρωτας δεν είναι ελευθερία

τότε μόνο αρρώστια μπορεί να είναι

Ανθρώπινο συναίσθημα η ζήλια

και απάνθρωπη σαν ιδιοκτησία πανδημία

.

[ Χαοτικά ]

Μη φυλάγεσαι από την αταξία

είναι ευφυής

Η τάξη είναι αγκύλωση Φυλάξου

Η τάξη στο ανατομείο

Ψάξε μέσα της για νεοπλάσματα

για άτυπα κύτταρα αριθμού

για συμφύσεις χωροχρόνου

Το Χάος σηματοδοτεί δε λέει

                                    ... ... ...

                                      ... ... ...

Τα νετρίνια δεν έχουν τίποτα που να μετριέται
το μόνο που μπορούν είναι που καταδιώκουν τ' όνομά τους
οι πλανήτες να ψήνουνται στο ερυσίπελας
το ανθηρό εκτόπλασμα του εγώ
να πέφτει σε πληθυντικούς εγείς εγών
κι ο λαμπαδίας βήμα χήνας στο λιθόστρωτο

Ώ άγρια νοημοσύνη του Χάους
τα όρια τα όρια
το άνευ

...

..

.

[ Έκτωρ Κακναβάτος ]

[ Αντίστροφη Μέτρηση ]

 

...μονομιάς,

                   χωρίς ερωτηματικά και απόκριση,

σαν πέταλα μαργαρίτας,

μάδησα τα βέλη του χάους!

[ αν υπήρξαν ποτέ θεοί δεν θα ΄καναν το ίδιο; ]

...χωρίς αρχή
                                       και τέλος,

έτσι όπως σαν φίδι κουλουριάζεται κανείς

γύρω από την καρδιά του,

άψογη συμμετρία της σύγχυσης,

κύκλος τέλειος, σπασμοί της μήτρας

Και από το επίκεντρο του σεισμού του

αιμάτινα εκτοξεύονται ακτινωτά

οκτώ αόρατα βέλη

στοχεύοντας όλες τις διευθύνσεις και τις δυνατότητες

όλα τα φεγγάρια και τους ήλιους

  

...και την εκρηκτική 

                        στιγμή εκμηδενισμού

ένας θνητός θεός, ένας διάττοντας αστέρας

γεννιέται και πεθαίνει τρισευτυχισμένος:

έχει όλες τις κατευθύνσεις εξέλιξης στα χέρια του

και με καμιά δεν μένει...

...Παρθενογένεση 

                     και αυτοκαταστροφή:

ένας προδότης ήλιος σε μια ερωτευμένη νύχτα

.

[ ρεβεγιόν ]

.

Αν με επισκεπτόσουν, λέει, έτσι ξαφνικά

θα σου άνοιγα την πόρτα δίχως δισταγμό

και μαζί μ' αυτήν την αγκαλιά μου

Ίσως μόνο μια αμήχανη στιγμή και μια συγνώμη

δήθεν “για την ακαταστασία”,

δικαιολογίες δηλαδή του εαυτού 

“δεν σε περίμενα” ή κάποιο τέτοιο ψέλλισμα

κι ακόμα “βολέψου εσύ, πάω να ρίξω κάτι επάνω μου”,

ξέρεις αλλά μην το πεις,

να κρύψω το γυμνό μου χτυποκάρδι

Αν με επισκεπτόσουν, λέει, έτσι ξαφνικά

θα μ' έπιανες στα πράσα να ερωτοτροπώ

με τη νικοτίνη της αναμονής

και την κλεισούρα των γραπτών μου

κι όμως θα σε υποδεχόμουνα με το πιο λαμπρό χαμόγελο

και το πιο μεθυστικό άρωμα μου

Θα σε κέρναγα κουβεντούλα και κρασί

και μετά αν ήθελες ένα φιλί, ένα μασάζ, έναν οργασμό

ή και τα τρία ακόμα κι επί τρία

και για επιδόρπιο γλυκό και μια ταινία

Αν με επισκεπτόσουν έτσι ξαφνικά,

σήμερα όμως,

αύριο θα είναι μια καινούρια μέρα

.

Ο κόκκινος ήλιος ροκανίζει την αράχνη

που παγιδεύεται

στον ίδιο της τον ιστό

και μεταμορφώνεται σε σκέψη

ανέραστη και μετεωρισμένη

Κι εκείνος ο φαύλος,

ο άτοπος και απάνθρωπος

Ο τρόπος, όχι ο χώρος

Ο τρόμος, και όχι ο χρόνος

Αυτός που ενίοτε ανταλλάσσεται,

που αλλάζει κύκλους, τόπους και ανθρώπους

μα δεν αλλάζεται και δεν αλλάζει

ποτέ τον εαυτό του

Κι εκείνη πάλι η γλώσσα

που μπορεί να διαφέρει

από τόπο σε χρόνο

και από χρόνο σε τόπο

και που μόνο εκείνη την αράχνη ενδιαφέρει

η σκέψη που δεν εκφράζεται και παγιδεύεται

στον ίδιο της τον ιστό

φανζηνομαζέματα

- δονψυχοσκορπίσματα 2x2:

 

ΒΥΡΩΝ ΛΕΟΝΤΑΡΗΣ: Χ

(από τη συλλογή «εκ περάτων»)

Λόγια εκ περάτων συνταχτήκαν

για τον Αγώνιο που πεθαίνει

φτεροκοπούν απάνω κάτω στο τρεμάμενο το εσπέρας

θέλουν να τον σηκώσουν στα φτερά τους ένα γύρο να τον παν

Λυκαβηττός Πευκάκια Στρέφη Τουρκοβούνια

μα αυτός πεθαίνει απών

Λυκαβηττός Πευκάκια Στρέφη Τουρκοβούνια- εδώ παίζαμε άλλοτε

εδώ ζήσαμε

μέρες της παιδικής αγριότητας

Εδώ...άλλοτε... Όμως το εδώ με εντός του το άλλοτε δεν είναι

πια εδώ

και το άλλοτε με εντός του το εδώ δεν είναι πιά άλλοτε

...παιχνίδια βάρβαρα θανάσιμα «φρούρια» με κοτρώνες στις αλάνες «συμμορίες» πετροπόλεμοι ή ξεθάβοντας χειροβομβίδες

σκουριασμένες στα δασάκια

μέρες της παιδικής αγριότητας- αργότερα

μπήκαμε στο παιχνίδι των μεγάλων σε άχαρη εποχή

άρχιζε να τσακίζει η Επανάσταση να φτιασιδώνεται ν΄ αλλάζει

εύκολα ονόματα

λέγανε τώρα «θύματα» τους μάρτυρες

και των πληγών το χάος «ειρήνη»

στο ιδανικό υπεισέρχονταν το τερατώδες υπαρκτό

και μόνο που και που καμιά προκήρυξη διαμαρτυρίες ημιπαράνομα

έντυπα έρανοι για τους εξόριστους ψιλοπράγματα

και σε ώρες αθυμίας πειραζόμασταν πόσα χρονάκια φυλακή μπορούν να μας κοστίσουν όλα αυτά

και τότε αυτός σηκώθηκε « λοιπόν, μονάχα αυτό; Δεν παίζουμε τη ζωή μας;»

κι οι άλλοι γύρισαν αλλού το πρόσωπο

κι απόμεινε χλωμός και διάφανος έξαλλος μες στον ίδιο του τον

τρόμο

τρεκλίζοντας και σάμπως να πνιγόταν

γιατί ένιωσε ότι φριχτή η βλαστήμια που ξεστόμισε

ότι πατούσε πάνω σε άλλων ζωές και πεπρωμένα

και πως κανένας πια μπαγκιέρης δεν υπήρχε να δεχτεί τη ζωή του

και τότε ήταν που ζήτησε να γίνει η Κρίση επιτέλους να τελειώνουμε

αλλά κανείς δεν του αναγνώριζε το έγκλημα

...κι αυτή τόσο όμορφη τόσο άδικα όμορφη

τα μάτια μου να σέρνει μες στον κουρνιαχτό των δρόμων

κι ατέλειωτες αγρύπνιες κι η σκιά μου πέρα δώθε σαν εκκρεμές

πίσω από τα παράθυρα

χτυπώ την πόρτα μου...κανείς δεν είμαι

απών ματαιωμένος και απών

άδειος- κερί μολύβι και χαρτί

λιώνει και το μολύβι σαν κερί και το χαρτί αποσαθρώνεται το

κατατρώνε οξειδώσεις σχιζομύκητες ανόβια

κι αναρωτιέμαι ήταν ανάγκη έτσι να ειπωθεί η ζωή μας

λέξεις και συλλαβές αλληλοσπαραγμένες

στίχοι με κατακλείδες που ηχούν σαν λαιμητόμοι

...παιχνίδια βάρβαρα θανάσιμα στον κουρνιαχτό του κόσμου

κι η σκιά μου πέρα δώθε σαν εκκρεμές πίσω από τα παράθυρα

χτυπώ την πόρτα μου...κανείς δεν είμαι

τίποτε δε σημαίνω τίποτε δεν έχω νόημα

και δεν τελειώνει αυτό και δεν τελειώνει

κωπηλατώ για τα παλιά κι είναι η φωνή μου τρύπια

μπαίνουν νερά τ΄ αδειάζω μπαίνουν ξανά

σώσον με, Σκότος, φύλαξον του βίου μου τα κρύφια

και κάνε να τελειώσει τούτος ο βραχνάς

ξανάρχεται και φεύγει και ξανάρχεται- εδώ ζήσαμε...τι λόγος...

το «ζήσαμε» ματαιώνει το «εδώ» και το «εδώ» το «ζήσαμε»

κανείς δεν είμαι πουθενά δεν είμαι

ήταν ανάγκη έτσι να ειπωθεί η ζωή μας

ξανάρχεται και φεύγει και ξανάρχεται

και δεν τελειώνει αυτό και δεν τελειώνει

δεν έχει νόημα το να τελειώσει

τέλος είναι το ματαιωμένο τέλος

καθένας μας πεθαίνει απών

[Μια εικόνα σαράντα λέξεις]

.

Φοβάμαι τη σημαία σας, πατέρες,
τα εμβλήματα στη φονική σας χλαίνη,
κομήτες, μισοφέγγαρα κι αστέρες·
το φθόνο σας που απόκοσμα βαθαίνει
και πυρπολεί τους άναρχους αιθέρες,
το  χέρι σας στο σχήμα του πολέμου
κι ό,τι σκιρτά στην ιαχή «λαέ μου»
.

Μια εικόνα σαράντα λέξεις

ή όταν η ζωή (στη Λάρισα)

αντιγράφει την ποίηση (του Καψάλη)
-και τούμπαλιν..! 

.

No Future today

(come back tomorrow) :

Σχάση ανάστροφη

και τα έκτακτα -σαν στρατοδικεία- μέτρα

αποσαθρώνουν τον ιστό,

η κρίση διασπά το άτομο

και καταψύχει το παρόν

-Και το μέλλον;

-Στο παρελθόν αποκοιμιέται..!

Δεν είναι η πτώχευση ο εφιάλτης,

τα χείριστα έπονται:

πως θα επανασυνδεθούν

τόσες χρεοκοπημένες ψυχές,

τι κοινωνία θα ξημερώσει;

Σοσιαλισμός ή Βαρβαρότητα:

μοιάζουν επίκαιρες οι παλιές ιδεοληψίες

επειδή συμβαδίζουν στην οπισθοδρόμηση

που οδηγούν τα μαθηματικά της κρίσης

Μοιάζουν επίκαιρες

αλλά δεν απαντούν στα ερωτηματικά

μιας αξιοπρεπούς επιβίωσης

που θέτει βασανιστικά ο πυρηνικός χειμώνας

Καννιβαλισμός ή Αλληλοβοήθεια;

Αυτό μονάχα είναι το φλέγον ζήτημα

του παλιόκαιρου που έρχεται

και φέρνει φόνους, μαζί με την ξηρασία,

για ένα ζευγάρι παπούτσια

ή μια κονσέρβα

.

[ Υ² ]

Όταν ξαπλώνω έχω αρρυθμίες

επειγόντως χρειάζομαι ονειροδότη

κι όχι μυελό ποσοστών

με πιάνουν πόνοι στο στήθος

όταν βήχω βοά ένας κούκος

που δεν φέρνει την Άνοιξη

παρά μόνο την ανεργία μετρά

και πάνω στην ώρα της κρίσης

χτυπάει το εκκρεμές της ιστορίας

τότε είναι που αρρωσταίνω

που παθαίνω Υστερικό Υλισμό

και διαλεκτικά παλινδρομεί

ο μυς της καρδιάς

ανάμεσα στο “τικ” της οργής

και στο “τακ” της θλίψης

.

Όνειρο Καθημερινής Νυκτώς:

.

Να ταξιδεύω, λέει, μ' ένα κίτρινο ποδήλατο μέσα στο τρένο,

σε μια κινητή τρενοσύραγκα και μια ερεθιστική αναμονή

Να ξυπνώ στη ζωή και με πάθος να ερωτεύομαι στον έρωτα,

ένας ερωτευμένος έρωτας και μια ταξιδιωτική αναλαμπή

Ταξίδι μέσα στο ταξίδι, όνειρο στο όνειρο

και επαναπαλλοτρίωση μιας κλεμμένης μας ζωής

.

Jacarandas

.

Οι γλυκές τζακαράντες επιμένουν στο δικό τους

όλα τα δέντρα είναι πράσινα αλλά εκείνες όχι

Κανείς δεν τους βγάζει απ' το μυαλό

πως υπάρχουν χίλιοι τρόποι να είσαι δέντρο

χίλιοι τρόποι για να είσαι ο ίδιος

με άλλον τρόπο

Πως μπορούν να είναι πράσινες όντας γαλάζιες

να έχουν φύλλα αντί για άνθη

να έχουν αντί για φυλλωσιά μια λάμψη όλο δροσιά

να είναι ευτυχισμένες με τον τρόπο τους

και ξέχωρα από άλλους

Πολύ σίγουρες πως ορθώς πράττουν

πως μας αρέσει να είναι έτσι

πως δεν είναι αυτό λόγος για να τις αγαπάμε πιο λίγο

πως πάντα είχαμε την ανάγκη

να υπάρχει κάτι άλλο

"Δεν ανήκω ούτε στην Ισπανία ούτε στο Μεξικό,

σε καμία ομάδα, γενιά, λογοτεχνικό ρεύμα ή κάτι ανάλογο.

Αυτό δεν το έχω επιδιώξει, απλώς πιστεύω πως αυτή ήταν 

η βουλή της μοίρας μου, γιατί πάντα με θυμάμαι

να πηγαίνω από τόπο σε τόπο, αλλάζοντας χώρες,

ακόμα και περιοχές μέσα στις χώρες"

Tomάs Segovia

.

H ζωή είναι ταξίδι...

...αν δεν ταξιδεύεις δεν την ζεις

 

Και πρώτα απ’ όλα ταξιδεύεις
στους ανθρώπους 

.

Васка Попе

.

Ήταν κάποτε ένα λάθος
Τόσο αστείο τόσο μικρό
Που είδηση δε θα τό 'παιρνε κανείς

Το ίδιο δεν ήθελε τον εαυτό του
Ούτε να τον βλέπει ούτε να τον ακούει

Και τι δεν σοφίστηκε
Μπας κι αποδείξει
Πως κατά βάθος δεν υπάρχει

Σοφίστηκε τον χώρο
Για να βολέψει μέσα του τις αποδείξεις
Και τον χρόνο για να του φυλάει τις αποδείξεις
Και τον κόσμο για να του κοιτάει τις αποδείξεις

Όλα όσα σοφίστηκε
Δεν ήταν ούτε τόσο αστεία
Ούτε και τόσο μικρά
Αλλά φυσικά ήταν λάθος

Αν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς
.

 

Μπορείς να με γραπώσεις από της λήθης το τσουλούφι
Να αγκαλιάσεις στο αδειανό πουκάμισο τη νύχτα μου
Να μου φιλήσεις την ηχώ

Μα εσύ από έρωτα τίποτα

“don’t let sleep overtake you/ the world’s awake within you.”

  Αυτός που δεν γίνεται συντρίμμια

Αυτός που παραμένει ακέραιος
Και σηκώνεται ακέραιος
Αυτός παίζει.

Κάθε άνθρωπος, και για μια φορά έστω στη ζωή του, 
υπήρξε ποιητής.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει σε στιγμές φωτισμένες από κόκκινα ή μαύρα αστέρια, εξαιρετικές στιγμές μεγάλων συγκινήσεων, όταν τα καθημερινά λόγια και φράσεις δεν βοηθάνε τον άνθρωπο να εκφραστεί. Κάτι τέτοιες στιγμές ο άνθρωπος σφυρηλατεί μια καινούρια δική του λέξη, χτίζει μια δική του καινούρια λέξη. Κάνοντας το, ο άνθρωπος αντιδρά σαν ποιητής και είναι ποιητής εκείνες τις στιγμές. Αυτές οι όχι καθημερινές λέξεις (εγώ θα το ονόμαζα όμορφα λόγια) αποτελούν τα ποιητικά άπαντα κάθε ανθρώπου. Ποιητές (εκείνοι που η συγγραφή ποιημάτων είναι τάση ζωής) μπορούν να θεωρηθούν οι άνθρωποι που πιστεύουν πως κατά την διάρκεια της ζωής τους δημιούργησαν πολύ, πολύ περισσότερα όμορφα λόγια από τους άλλους. Είναι ανάγκη να αποδειχθεί πως συχνά δεν πρόκειται παρά για μια αυταπάτη. Την ίδια στιγμή, στην πίσω πλευρά του παλατιού, του χτισμένου με τόμους ποιημάτων, ζουν τη σύντομη ζωή τους τα όμορφα λόγια τόσων και τόσων άλλων ανθρώπων. Ζουν στον αέρα, αιωρούνται στα χείλη, αντηχούν μέσα στα μάτια. Τα αγαπάνε, τα επαναλαμβάνουν και τα θυμούνται εκείνοι που τα πρωτοάκουσαν: οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, οι συμπολίτες. Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς, τα όμορφα λόγια πεθαίνουν. Απέραντος ο πλούτος της ομορφιάς που χάνεται μέρα με τη μέρα, αιώνα με τον αιώνα.

ΒΑΣΚΟ ΠΟΠΑ

.

[ Μαύρος Kρίνος & Kόκκινο Γαρίφαλο ]

.

Όχι απλά διαρκείας, οριστική

και αμετάκλητη η δική σου απεργία

και μας καλεί εκεί

όπου τα δάκρυα δεν προκαλούν

χημικά και ασφυξιογόνα,

ρέουν φυσικά ή ασφυκτιούν

όπως οι ζωές μας

Μαύρος κρίνος

και κόκκινο γαρίφαλο

και ένα απαλό χτύπημα

στην πόρτα της εξόδου

τα κενά της απουσίας ποτέ

δεν γέμισαν λέξεις και λιβάνια

δεν μετριέται με το χρόνο η ζωή

αλλά με το ειδικό της βάρος

Ωφέλιμο φορτίο

οι μνήμες και τα λόγια σου

αυτά είναι που δεν σβήνουν

αυτά που σε κρατούν ανάμεσα μας

ενόσω ταξιδεύεις

Επάρατος νόστος,

στα πιο γόνιμα μυαλά φυτρώνουν μανιτάρια.

Και στον ύπνο του αδίκου τον βαθύ,

που ο πολιτισμός σε καταδίκασε ερήμην,

τα όνειρα θεριεύουν και τον απειλούνε

Θα σε ονειρεύομαι που ονειρεύεσαι

και δεν θα σου ξαναγράψω,

σου κλείνω όμως από τώρα ραντεβού

για την επόμενη γενική απεργία

στην κόκκινη πλατεία

Εμείς όχι,

οι αντιλήψεις μας ωστόσο

κάποτε θα συναντηθούνε

.

Ζακ Πρεβέρ: Οικογενειακό

.

Η μητέρα πλέκει
Ο γιος πολεμά
Το βρίσκει πολύ φυσικό η μητέρα
Και ο πατέρας τι κάνει ο πατέρας;
Κάνει επιχειρήσεις
Η γυναίκα του πλέκει
Ο γιος του πολεμά
Αυτός επιχειρήσεις
Το βρίσκει πολύ φυσικό ο πατέρας
Και ο γιος και ο γιος
Τι βρίσκει ο γιος;
Δε βρίσκει τίποτα απολύτως τίποτα ο γιος
Ο γιος η μητέρα του πλέκει ο πατέρας του επιχειρήσεις αυτός πόλεμο
Όταν θα έχει τελειώσει ο πόλεμος
Θα κάνει επιχειρήσεις με τον πατέρα του

 

Ο πόλεμος συνεχίζεται η μητέρα συνεχίζει πλέκει
Ο πατέρας συνεχίζει κάνει επιχειρήσεις
Ο γιος σκοτώθηκε δε συνεχίζει πια
Ο πατέρας και η μητέρα πηγαίνουν στο νεκροταφείο
Το βρίσκουν πολύ φυσικό ο πατέρας και η μητέρα
Η ζωή συνεχίζεται η ζωή με το πλεκτό τον πόλεμο τις επιχειρήσεις
Οι επιχειρήσεις ο πόλεμος το πλεκτό ο πόλεμος
Οι επιχειρήσεις οι επιχειρήσεις και οι επιχειρήσεις
Η ζωή με το νεκροταφείο

.

Υστερίες Δρόμου :

.

“ Χάνεις λάδια ρε μαλάκα..,”

ήταν τα τελευταία λόγια του αλλοδαπού διανομέα

πριν ξεψυχήσει κάτω από τις ρόδες του βιαστικού

μέσου έλληνα οικογενειάρχη οδηγού

.

.

“Θα μπορούσε να ήταν βρισιά..,”

είπε κοιτώντας πλάγια τον τροχονόμο, που έγνεψε καταφατικά

σημειώνοντας στο υπηρεσιακό του μπλοκάκι

“Αλλά αφού ξεμπερδέψουμε με τις ασφαλιστικές,

θα το πάω καλού-κακού για ένα έλεγχο στο συνεργείο..,”

συμπλήρωσε εμφανώς σοκαρισμένος ο οδηγός του Ι.Χ

στις κάμερες που ήρθαν να μαζέψουν τα αίματα

για τα δελτία των οκτώ

.

Όνειρo γιa ένa Ρέkβιεμ :

.

ΔενδροειδήΣ


Έxaσa το δáσος
aλλá εντόπισa το δέντρο
του áγνωστου aυτόχειρa

Οι λόγοι του γνωστοί
- τι kι aν το σημείωμa
δεν φύτρωσε akόμa;

ΔakτυλοδεiκτηΣ


Κοίταγa το δákτυλο
kaι έxaνa το φεγγάρι

Sτο σεληνόφως όμως
φaντaζόμουν
aδákτυλους τους kaτaδότες

ΕιρηνοποιόΣ


Μπρος γkρεμός
κaι πiσω τους λaοθáλaσσa

Κaι στη μέση
όλοι οι στρaτηγοί του kόσμου
λουσμένοι aμέτρητa γaλόνιa
βενζiνης

Κaι λiγο πιο kει
εkτός πλáνου
με πaλaιστινιakή μaντiλa
το kοριτσáκι με τα σπiρτa:

Ένa βήμa πριν την πaγkόσμιa ειρήνη!
.