[ ίππων συν/μείωση ]

Και πάνω που λέω πως με στίχους ξορκίζω το κακό
μάλλον το εξοργίζω τελικά και με εκδικείται
χάνω και του Κολόμβου τo αυγό και η πάσα χάλια
και αναρωτιέμαι όλο και πιο συχνά εάν
'τα συναισθήματα είναι πάντα
πιο δυνατά από τα γεγονότα'
ή αν η πραγματικότητα πιο οδυνηρή
κι απ' τον οδυρμό των λέξεων μου.
Χρυσή και άγια η χρυσή τομή μα
ο Σολομώντας σαδιστής και παιδοκτόνος
και ανάθεμα αν χωρίς να γκρεμοτσακιστεί ποτέ κανείς
θα προχωρούσε έστω και ένα βήμα παραπέρα
από το σφιχτοδεμένο δίλημμα και τον κόμπο στο λαιμό
του σχοινοβάτη
.

[ Μέλαν Αχός Λία ]

.
Κουκιά σπέρνω,
                            αναμμένο
                                            όντας
  το αναπόφευκτο του θερισμού
 κοσκινίζω λέξεις
και γδέρνω σημασίες

κρατώντας τις ξανθές
αλλά και όλες εκείνες
που σαν παραπόταμοι καταλήγουνε
                                                            σε 'σένα

τοιουτοτρόπως οι μαύρες σκέψεις
άχαστες
γυαλίζουν στις εκλείψεις
 
για τους τρίτους άλλωστε
πάντα
είμαστε
σκόρπιες στιγμές
                              και
                                     σκοτεινά νοήματα
                                                          κατα
                                                 κερμα
                                              τις
                                       μένα

που αν ενωθούν παραμορφώνονται τόσο
όπως το κόκκινο ωχριά
αν εκτεθεί στη λήθη

αναίμακτα δεν γίνεται
                                              να συνδέσεις
                                     ο ύ τ ε
                                              να διαχωρίσεις

σιαμαία τρίγωνα που τα πλευρά τους
εφάπτονται του κύκλου της ζωής σου
και οι διαγώνιες οδοί τους έχουν ονόματα
                                                                    όπως:
                                                                                   αναγγελία
                                                                   απώλεια
                                             μελαγχολία
.

[ Πιονέροι Λιποτάκτες ]

.

 Δεν πα' να τους δείχνουν εκείνοι από ψηλά σαν πιόνια στην πολιτική σκακιέρα, ποτέ τους δεν θέλησαν αυτοί να γίνουν υπηρέτες ανακτόρων. Δεν πα' να αναλύουνε τα όνειρα του πλήθους, μήπως ποτέ θα ελέγξουν χωριστά του καθενός τη σκέψη; Και ας καταγράφονται κινήσεις και πατήματα, ο νους δεν συλλαμβάνεται. Ο φόβος της ανατροπής χτίζει φράχτες και ιδρύματα, όμως κανένα σύστημα ποτέ δεν κατάφερε να κερδίσει έστω έναν τρελό στο σκάκι.

Ας θέλουνε λοιπόν εκείνοι να προχωρούν με τους κανόνες, αυτοί σβήνουν τα νταμάκια όπου πατούν. Ακόμα και αν στριμώξει κάποιον ο αξιωματικός μέχρι εκεί που πάτησε, αυτός ο κάποιος, δεν γίνεται παιχνίδι. Αυτοί δεν επιτίθονται ευθέως στον βασιλιά αλλά στην Εξουσία του, με τα σβησμένα τετράγωνα τού περιορίζουν τις κινήσεις, ωθώντας τον μαζί με την αυλή στο περιθώριο ή την πολιτική χρεωκοπία.

Άσε τους από πάνω να νομίζουν ότι η γη είναι επίπεδη με ασπρόμαυρα κουτάκια και να διαβάζουν τον καιρό με χρηματιστηριακά διαγράμματα. Μονάχα αυτοί, οι λιποτάκτες πιονέροι, εκτιμούν τους κύκλους της Ιστορίας και μόνο αυτοί ξέρουν να χορεύουν τον χορό της βροχής από πέτρες.

[ αφαιρετική σκέψη με συγκεκριμένη αφορμή: στον Χρήστο Π. ]

.

                                                                 Υ.Γ: Free Marie Meyer

Minotauromaquia:

.

.

¡¨¨ Καλή Χρονιά αλά γαλλικά ....!

.

Άλλοι ανάβουν βεγγαλικά και οι Γάλλοι προλετάριοι καίνε αυτοκίνητα για να γιορτάσουν το νέο έτος! Από το μιλένιουμ και μετά τις εξεγέρσεις στα Γαλλικά προάστια το κάψιμο αυτοκινήτων ανήμερα της πρωτοχρονιάς αποτελεί στάνταρ έθιμο τόσο που οι ομάδες των γκέτο φαίνεται να συναγωνίζονται μεταξύ τους για τo ποια θα κάψει τα περισσότερα. Την περσινή άγια νύχτα κάηκαν κάτι λιγότερα από 1200 αμάξια ενώ έγιναν περισσότερες από 500 προσαγωγές και συλλήψεις. Φέτος μάθαμε ότι τις κρίσιμες ώρες περιπολούσαν 55.000 μπάτσοι αλλά δεν θα μάθουμε τον ακριβή αριθμό των αυτοκινούμενων βεγγαλικών. Γιατί, ύστερα από απόφαση του γαλλικού υπουργείου εσωτερικών και της αστυνομικής ηγεσίας δόθηκαν εντολές αποκλεισμού και λογοκρισίας κάθε σχετικής πληροφορίας -τόσο διευρυμένες μάλιστα που αφορούν μέχρι και στο google! Το πνεύμα του Ντε Γκολ συνεχίζει να κυβερνά αλλά η πόλη του φωτός δεν παύει να φωτίζεται από τα προάστια, όπου καίγονται εορταστικά τα τετράροδα σύμβολα μιας ευμάρειας που ποτέ δεν θα έρθει για τους προλετάριους και τους κοινωνικά αποκλεισμένους. Χωρίς νούμερα και στατιστικές ο μύθος εξαπλώνεται πιο γρήγορα, το ίδιο ευχόμαστε και για τις φλόγες..!




.

Silent Night:

.

Άγια νύχτα, των κρυστάλλων
με χαρά οι Χριστιανοί
τα όπλα ανυμνούνε
το θεό δοξολογούνε
μ' έναν σμπάρο, μια φωνή
οι αλλόθρησκοι νεκροί...

Άγια νύχτα, εμφυλίων
πέρα στ' άγρια βουνά
απεργούνε οι αγγέλοι
απ' τα ουράνια θεία αγέλη
στον Φασίστα "basta ya"
ψάλλουν "ποτέ ξανά"..!




.

Να τα πούμε..?

.

 

.



.



.

Σημειώσεις [για τη Νέα Μασσαλιώτιδα]

.

Απόψε δεν θα γράψω στίχους / για μια ανεκπλήρωτη αγάπη / τ' αφήνω αυτό / στους πλιάτσικες της μουσικής βιομηχανίας /.

Αυτό το μέλλον δεν αξίζει σε κανέναν / τίποτα καλό δεν θα ξημερώσει / αλλά και σήμερα / τίποτα κακό δε νυχτώνει / πνίγω την απαισιοδοξία στο παστίς / και πίνω στην υγειά του έρωτα / στους φίλους / στους συντρόφους / στην εικόνα σου και στο όνειρο μου /.

ακόμα και μετανάστης θα τον φτάσω / έρωτας πλατωνικός / κι η Προβηγκία προηγείται της Ιθάκης /.

Απόψε το τσούρμο δεν θα παίξει / κάποιο ρέγγε για τη Μασσίλια /

και δεν θα μας τραγουδήσει / το μικρόφωνο είναι σπασμένο /.

σαν την πένα του Ιζζό και τον φανό / του Λουξ με τη ντουντούκα /.

Kοίτα πως κατάντησαν την πόλη / και την ζωή / και το παλιό λιμάνι /.

Χωρίς να ξέρουν από μουσική / τα νέα μέτρα κουρδίζουν / την ορχήστρα της οργής /.

το πλήθος θα χορέψει έναν βουβό / και βίαιο χορό /.

τι κι αν ξέχασε τα λόγια του διεθνισμού / της ανθρωπιάς τη γλώσσα /

κι όμως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς / θα ρθει συλλογικά / η αναλαμπή της μνήμης /.

Αυτή είναι, φίλε μου, η γάτα / σου τρίβεται όταν την ταΐζεις / την κάνει άμα την κυνηγήσεις / ποτέ δεν το ξεχνά / κι άμα τη στριμώξεις δεν κωλώνει / στα ίσια να σου χιμήξει /.

Αδιέξοδο, το τίποτα μπροστά / η σβάστικα δεξιά / και ζερβά: της αριστεράς το τίποτα / πάμε / το μόνο που χρειάζεται / είναι λίγη υπομονή και μια καλή ενέδρα /.

Ω! γαμώ το / είναι τα χέρια μου υγρά / και το μικρόφωνο σπασμένο /

κι απόψε το τσούρμο δεν θα παίξει / κάποιο ρέγγε για τη Μασσίλια / και δεν θα μας τραγουδήσει / οξιτανικά /.

Κάνε ένα διάλειμμα / έχω φάει του σκασμού το σκόρδο / αγιολί /

απόψε Ιούδα δεν θα με φιλήσεις / και δεν θα γράψω στίχους / για μια ανεκπλήρωτη αγάπη /.

Τ' αλάνια έχουν έτοιμη τη λύση / έχουν ήδη φορτώσει το ηχοσύστημα στο φορτηγό / και περιμένουν ένα δυνατό κείμενο / έχουν ρυθμούς αποθηκευμένους / και ένα κάρο μελωδίες / τρέχω και ΄γω να γράψω / της νέας Μασσαλιώτιδας / τους νέους στίχους... / .. / ...

... / σκόρδο και ελευθερία /...

.