[ Cut Postales #2 ]

.

.

[ Cut Postales #1 ]

.

.

Rock Bastards

.

Συναντήσαμε τους “Ροκ Μπάσταρδους” σχεδόν τυχαία, στις λαϊκές γιορτές και τα πανηγύρια του Σαντ Φελίου Γκιουτσόλς -μιας καταλανικής λουτρόπολης κοντά στη Χιρόνα. Μα τον Άη Φελιό, φαντάζεστε στα πανηγύρια του Άη Λιά αντί για κρασιά και κλαρίνα, μπύρες και πανκ-ροκ; Πολιτισμικό σοκ και δέος, θεσμικό και αντιθεσμικό κουβάρι, βγάλε άκρη και βράσε όριζα! Οι Μπάσταρδοι της Ροκ συμπαθέστατοι αλλά και οτιναναιστές: λίγο αλητεία, λίγο πανκ, άλλο τόσο καταλανιστές, διεθνιστές και ολίγον τι καριερίστες. Αλλά επί σκηνής η ένταση φουλ και τα γκάζια τσίτα. Καλή φάση: περάσαν αυτοί καλά και εμείς καλύτερα. Και αν μη τι άλλο ανταποκρίθηκαν άμεσα και έστειλαν με μέιλ το λινκ με το ντέμο τους, το οποίο με τη σειρά μου μοιράζομαι μαζί σου αναγνώστη μου μοναδικέ! 

 

Για την ιστορία οι φιέστες κρατάνε μέρες (η διάρκεια τους διαφέρει από πόλη σε πόλη) και στο συγκεκριμένο καλοκαιρινό θέρετρο εκτός από τα λούνα παρκ, τις καντίνες και τους μικροπωλητές, είχαν στηθεί και τέσσερις διαφορετικές μουσικές σκηνές με παράλληλες συναυλίες για όλα τα γούστα και τις ηλικίες! Και όπως όπως μας εξήγησε η ντόπια φίλη μας: οι λαϊκές αυτές γιορτές είναι ένα έθιμο με παγανιστικές ρίζες και με αυτό τον τρόπο ο κόσμος αποχαιρετά το καλοκαίρι...

Κι εμείς; Λέμε “καλό χειμώνα” λοιπόν ή μήπως καλύτερα να εφεύρουμε πρώτα μια γιορτή για να εξωραΐσουμε τη μελαγχολία της επιστροφής, στο μάτι του οικο-νομικού κυκλώνα;

.

Jacarandas

.

Οι γλυκές τζακαράντες επιμένουν στο δικό τους

όλα τα δέντρα είναι πράσινα αλλά εκείνες όχι

Κανείς δεν τους βγάζει απ' το μυαλό

πως υπάρχουν χίλιοι τρόποι να είσαι δέντρο

χίλιοι τρόποι για να είσαι ο ίδιος

με άλλον τρόπο

Πως μπορούν να είναι πράσινες όντας γαλάζιες

να έχουν φύλλα αντί για άνθη

να έχουν αντί για φυλλωσιά μια λάμψη όλο δροσιά

να είναι ευτυχισμένες με τον τρόπο τους

και ξέχωρα από άλλους

Πολύ σίγουρες πως ορθώς πράττουν

πως μας αρέσει να είναι έτσι

πως δεν είναι αυτό λόγος για να τις αγαπάμε πιο λίγο

πως πάντα είχαμε την ανάγκη

να υπάρχει κάτι άλλο

"Δεν ανήκω ούτε στην Ισπανία ούτε στο Μεξικό,

σε καμία ομάδα, γενιά, λογοτεχνικό ρεύμα ή κάτι ανάλογο.

Αυτό δεν το έχω επιδιώξει, απλώς πιστεύω πως αυτή ήταν 

η βουλή της μοίρας μου, γιατί πάντα με θυμάμαι

να πηγαίνω από τόπο σε τόπο, αλλάζοντας χώρες,

ακόμα και περιοχές μέσα στις χώρες"

Tomάs Segovia

.

H ζωή είναι ταξίδι...

...αν δεν ταξιδεύεις δεν την ζεις

 

Και πρώτα απ’ όλα ταξιδεύεις
στους ανθρώπους 

.

Васка Попе

.

Ήταν κάποτε ένα λάθος
Τόσο αστείο τόσο μικρό
Που είδηση δε θα τό 'παιρνε κανείς

Το ίδιο δεν ήθελε τον εαυτό του
Ούτε να τον βλέπει ούτε να τον ακούει

Και τι δεν σοφίστηκε
Μπας κι αποδείξει
Πως κατά βάθος δεν υπάρχει

Σοφίστηκε τον χώρο
Για να βολέψει μέσα του τις αποδείξεις
Και τον χρόνο για να του φυλάει τις αποδείξεις
Και τον κόσμο για να του κοιτάει τις αποδείξεις

Όλα όσα σοφίστηκε
Δεν ήταν ούτε τόσο αστεία
Ούτε και τόσο μικρά
Αλλά φυσικά ήταν λάθος

Αν μπορούσε να γίνει κι αλλιώς
.

 

Μπορείς να με γραπώσεις από της λήθης το τσουλούφι
Να αγκαλιάσεις στο αδειανό πουκάμισο τη νύχτα μου
Να μου φιλήσεις την ηχώ

Μα εσύ από έρωτα τίποτα

“don’t let sleep overtake you/ the world’s awake within you.”

  Αυτός που δεν γίνεται συντρίμμια

Αυτός που παραμένει ακέραιος
Και σηκώνεται ακέραιος
Αυτός παίζει.

Κάθε άνθρωπος, και για μια φορά έστω στη ζωή του, 
υπήρξε ποιητής.

Κάτι τέτοιο συμβαίνει σε στιγμές φωτισμένες από κόκκινα ή μαύρα αστέρια, εξαιρετικές στιγμές μεγάλων συγκινήσεων, όταν τα καθημερινά λόγια και φράσεις δεν βοηθάνε τον άνθρωπο να εκφραστεί. Κάτι τέτοιες στιγμές ο άνθρωπος σφυρηλατεί μια καινούρια δική του λέξη, χτίζει μια δική του καινούρια λέξη. Κάνοντας το, ο άνθρωπος αντιδρά σαν ποιητής και είναι ποιητής εκείνες τις στιγμές. Αυτές οι όχι καθημερινές λέξεις (εγώ θα το ονόμαζα όμορφα λόγια) αποτελούν τα ποιητικά άπαντα κάθε ανθρώπου. Ποιητές (εκείνοι που η συγγραφή ποιημάτων είναι τάση ζωής) μπορούν να θεωρηθούν οι άνθρωποι που πιστεύουν πως κατά την διάρκεια της ζωής τους δημιούργησαν πολύ, πολύ περισσότερα όμορφα λόγια από τους άλλους. Είναι ανάγκη να αποδειχθεί πως συχνά δεν πρόκειται παρά για μια αυταπάτη. Την ίδια στιγμή, στην πίσω πλευρά του παλατιού, του χτισμένου με τόμους ποιημάτων, ζουν τη σύντομη ζωή τους τα όμορφα λόγια τόσων και τόσων άλλων ανθρώπων. Ζουν στον αέρα, αιωρούνται στα χείλη, αντηχούν μέσα στα μάτια. Τα αγαπάνε, τα επαναλαμβάνουν και τα θυμούνται εκείνοι που τα πρωτοάκουσαν: οι φίλοι, οι συγγενείς, οι συνάδελφοι, οι συμπολίτες. Μαζί με τους ανθρώπους αυτούς, τα όμορφα λόγια πεθαίνουν. Απέραντος ο πλούτος της ομορφιάς που χάνεται μέρα με τη μέρα, αιώνα με τον αιώνα.

ΒΑΣΚΟ ΠΟΠΑ

.

Keny Arkana : Marseille : L´esquisse #2

.

Αγαπάμε Μασσαλία, αγαπάμε Keny Arkana, αγαπάμε μουσική..!

Τα πολλά λόγια είναι φτώχεια 
αλλά και 'μεις μήπως δεν είμαστε φτωχοί..?

Μήπως δεν είμαστε η οργή του λαού (La rage du peuple), 

η λύσσα που αναπτύσσεται στους δρόμους όλου του κόσμου..? 

Στο ραπ τα λόγια συνήθως περισσεύουν, 
το ίδιο και η οργή του κόσμου..! 

Καύσωνας: μια ψηφιακή βουτιά στην οργισμένη 
μουσική θάλασσα της Μασσαλίας..! 

Αξίζει..!

 .

[ Μαύρος Kρίνος & Kόκκινο Γαρίφαλο ]

.

Όχι απλά διαρκείας, οριστική

και αμετάκλητη η δική σου απεργία

και μας καλεί εκεί

όπου τα δάκρυα δεν προκαλούν

χημικά και ασφυξιογόνα,

ρέουν φυσικά ή ασφυκτιούν

όπως οι ζωές μας

Μαύρος κρίνος

και κόκκινο γαρίφαλο

και ένα απαλό χτύπημα

στην πόρτα της εξόδου

τα κενά της απουσίας ποτέ

δεν γέμισαν λέξεις και λιβάνια

δεν μετριέται με το χρόνο η ζωή

αλλά με το ειδικό της βάρος

Ωφέλιμο φορτίο

οι μνήμες και τα λόγια σου

αυτά είναι που δεν σβήνουν

αυτά που σε κρατούν ανάμεσα μας

ενόσω ταξιδεύεις

Επάρατος νόστος,

στα πιο γόνιμα μυαλά φυτρώνουν μανιτάρια.

Και στον ύπνο του αδίκου τον βαθύ,

που ο πολιτισμός σε καταδίκασε ερήμην,

τα όνειρα θεριεύουν και τον απειλούνε

Θα σε ονειρεύομαι που ονειρεύεσαι

και δεν θα σου ξαναγράψω,

σου κλείνω όμως από τώρα ραντεβού

για την επόμενη γενική απεργία

στην κόκκινη πλατεία

Εμείς όχι,

οι αντιλήψεις μας ωστόσο

κάποτε θα συναντηθούνε

.