.
Καλώς ή κακώς, κυρίες και κύριοι, το κάπνισμα αφορά μια προσωπική επιλογή, δηλητηριασμένη σαφώς από το μάρκετινγκ της καπνοβιομηχανίας, δεν αντιλέγω... Και υπάρχει μια διαλεκτική αλυσίδα που οδηγεί στην γενική απαγόρευση. Η δικαστική κόντρα μεταξύ καπνοβιομηχανίας και ασφαλιστικών εταιριών (με τη νίκη των δεύτερων) ξεκίνησαν την αντικαπνιστική υστερία... Ο θεαματικός κόσμος πλέον προτάσσει τη μόδα της υγείας και εκεί είναι που βρίσκει έδαφος και η αντικαπνιστική προπαγάνδα. Οι ασφαλιστικές εταιρίες μαζί με τα υπουργεία υγείας και πρόνοιας τι προτάσσουν? Περικοπές, περικοπές και περικοπές... με άμεσο στόχο όχι μόνο τη μεγιστοποίηση των κερδών τους αλλά και την πλήρη ιδιωτικοποίηση και εμπορευματοποίηση της υγείας. Το νέο ιατρικό δόγμα της εξατομίκευσης αφορά κυρίως τις παροχές και λιγότερο τις θεραπείες. Εν ολίγοις όποιος έχει λεφτά αγοράζει ιατροφαρμακευτική περίθαλψη όποιος δεν έχει πεθαίνει, τόσο απλά! Η απαγόρευση του καπνίσματος στοχεύει στην ποινικοποίηση της ασθένειας και απαλλάσσει τις εταιρίες από τα κονδύλια γενικών -κοινωνικών- παροχών. Το παράδειγμα των ΗΠΑ είναι χαρακτηριστικό: καπνίστης=υπεύθυνος για τον καρκίνο=δεν χειρουργείται με δημόσια έξοδα..!
Νόμος είναι το δίκιο του ισχυρού, ποιος αμφιβάλλει για την ισχύ των ασφαλιστικών και των φαρμακευτικών εταιριών? Και το κράτος υπάρχει μόνο για να προστατεύει τα συμφέροντα των ισχυρών? Η απαγόρευση του τσιγάρου έρχεται σαν συνέχεια μιας σειράς άλλων ποινικοποιήσεων (του νέου κοκ, της αλληλεγγύης, της ελεύθερης-διαδυκτιακής διακίνησης μουσικού κ.α. υλικού, της κουκούλας, συνθημάτων κλπ) που στοχεύουν στον μοριακό έλεγχο των υπηκόων και στην υιοθέτηση μιας εξατομικευμένης και πιο παθητικής στάσης ζωής. Περιορίζοντας τις όποιες προσωπικές επιλογές των υπηκόων του το κράτος μεγεθύνει τον έλεγχο της κοινωνίας. Και προωθώντας τη ρουφιανιά ισχυροποιείται ακόμα περισσότερο.
Ο νέος μεσαίωνας είναι ήδη εδώ και η νέα ιερά εξέταση
φορά τον υποκριτικό μανδύα της αντικαπνιστικής εκστρατείας:
"Στην πυρά! Στο όνομα της Υγείας, σταυρώστε τους καπνιστές!"
Είπα και ελάλησα!
Και αν κάποιος μου τραγουδήσει Καρβέλα,
το τσιγάρο ή εγώ, θα τον χαστουκίσω διπλά!
Και για το τραγούδι και για τον Καρβέλα!!!
Το ζήτημα, μωρό μου, είναι ένα:
ή το κράτος ή εγώ..!
Τελεσίγραφο! Τέλος!
Πετάγομαι για ένα τσιγάρο,
Καζαμπλάνκα..!
.
2/7/09
VIENTRES DE MADRID Y DE BAGDAD
.
ΕΝΤΟΣΘΙΑ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ
[13 Μαρτίου 2004]
“(…) η λογική του πολέμου σε όλα της τα επίπεδα οδηγεί στην
αδελφοποίηση όλων των άμαχων θυμάτων του, σε όποια πλευρά και
αν ανήκουν: ένας ανέλπιστος ομφάλιος λώρος φαίνεται να τα ενώνει
όλα, αφήνοντας δίχως επιχειρήματα κι εντελώς μόνους τους κυρίους
παλιανθρώπους του πολέμου.”
Eugen Drewermann: “Κατά της αδικίας”
Sólo entonces
os he visto.
En la nuca partida del suelo iraquí.
Y en la sangre bramando por la grava de Atocha.
Y en el Pozo:
izando sus calambres tras una siembra triste,
los ombligos de los hombres
abiertos y a cuchilla por los perros del Amo.
Yo cuido de los vientres de las novias perdidas
–los hombros de los niños se han quedado sin hora;
cuido de las oraciones cansadas de la tierra
y del largo cabello de todos nuestros muertos.
Soy el pueblo sin puñal y tres veces devastado,
el silbo de una cuenta enmudecida.
Yo cuido de las flores y los peines:
soy un hombre en la altura de todas vuestras muecas.
Y escarbo en las costillas de la bestia
besando lo imposible que habla en vuestra sangre:
soy el hombre que cuelga de un ombligo,
la cólera enterrada en los pozos del mundo.
Y os digo:
que la lumbre tronará por los espejos
que un caballo volteará por vuestra boca
que siempre las heridas
de todos estos hijos
saldrán casi estallando por un fundado cielo.
Sólo entonces
os he visto,
a los unos y a los otros, sangre terca unida ahora.
Desde entonces sea el hombre:
yo bramo en vuestro propio
cordón umbilical.
Μόνο τότε
σας είδα.
Στον σπασμένο σβέρκο του ιρακινού εδάφους.
Και στο βρυχώμενο αίμα του αμμοχάλικου της Ατότσα*.
Και στο Πόθο**:
υψώνοντας τα τσιγκέλια τους μετά από μια θλιβερή σπορά,
οι αφαλοί των ανθρώπων που ξεκοίλιασε
το μαχαίρι των σκυλιών του Αφεντικού.
Εγώ φροντίζω τα εντόσθια των νυφών που χάθηκαν
-οι ώμοι των παιδιών έμειναν δίχως ώρα·
φροντίζω τις κουρασμένες προσευχές της γης
και τα μακριά μαλλιά όλων των νεκρών μας.
Είμαι ο λαός χωρίς μαχαίρι και τρεις φορές ρημαγμένος,
ο ψίθυρος μιας βουβαμένης υπόθεσης.
Εγώ φροντίζω τα λουλούδια και τις χτένες:
είμαι ένας άνθρωπος στο ύψος όλων των μορφασμών σας.
Και ξύνω στα πλευρά του κτήνους
φιλώντας το απίθανο που στο αίμα σας μιλάει:
είμαι ο άνθρωπος που κρεμάει από έναν αφαλό,
το θαμμένο θυμό στα πηγάδια του κόσμου.
Και σας λέω:
πως η φωτιά θα βροντήξει απ’ τους καθρέφτες
πως ένα άλογο θα γυρίσει ανάποδα στο στόμα μας
πως πάντοτε οι πληγές
όλων αυτών των παιδιών
θα βγουν σχεδόν με έκρηξη από έναν στέρεο ουρανό.
Μόνο τότε
σας είδα,
τους μεν και τους δε, ξεραμένο αίμα τώρα ενωμένο.
Έκτοτε ας είναι ο άνθρωπος:
εγώ ουρλιάζω στο ίδιο σας
τον ομφάλιο λώρο.
Enrique Falcón
Υ.Γ: Τέσσερις νέοι ποιητές από την Ισπανία (pdf),
http://atenas.cervantes.es/imagenes/cervantes_joven.pdf
.
ΕΝΤΟΣΘΙΑ ΤΗΣ ΜΑΔΡΙΤΗΣ ΚΑΙ ΤΗΣ ΒΑΓΔΑΤΗΣ
[13 Μαρτίου 2004]
“(…) η λογική του πολέμου σε όλα της τα επίπεδα οδηγεί στην
αδελφοποίηση όλων των άμαχων θυμάτων του, σε όποια πλευρά και
αν ανήκουν: ένας ανέλπιστος ομφάλιος λώρος φαίνεται να τα ενώνει
όλα, αφήνοντας δίχως επιχειρήματα κι εντελώς μόνους τους κυρίους
παλιανθρώπους του πολέμου.”
Eugen Drewermann: “Κατά της αδικίας”
Sólo entonces
os he visto.
En la nuca partida del suelo iraquí.
Y en la sangre bramando por la grava de Atocha.
Y en el Pozo:
izando sus calambres tras una siembra triste,
los ombligos de los hombres
abiertos y a cuchilla por los perros del Amo.
Yo cuido de los vientres de las novias perdidas
–los hombros de los niños se han quedado sin hora;
cuido de las oraciones cansadas de la tierra
y del largo cabello de todos nuestros muertos.
Soy el pueblo sin puñal y tres veces devastado,
el silbo de una cuenta enmudecida.
Yo cuido de las flores y los peines:
soy un hombre en la altura de todas vuestras muecas.
Y escarbo en las costillas de la bestia
besando lo imposible que habla en vuestra sangre:
soy el hombre que cuelga de un ombligo,
la cólera enterrada en los pozos del mundo.
Y os digo:
que la lumbre tronará por los espejos
que un caballo volteará por vuestra boca
que siempre las heridas
de todos estos hijos
saldrán casi estallando por un fundado cielo.
Sólo entonces
os he visto,
a los unos y a los otros, sangre terca unida ahora.
Desde entonces sea el hombre:
yo bramo en vuestro propio
cordón umbilical.
Μόνο τότε
σας είδα.
Στον σπασμένο σβέρκο του ιρακινού εδάφους.
Και στο βρυχώμενο αίμα του αμμοχάλικου της Ατότσα*.
Και στο Πόθο**:
υψώνοντας τα τσιγκέλια τους μετά από μια θλιβερή σπορά,
οι αφαλοί των ανθρώπων που ξεκοίλιασε
το μαχαίρι των σκυλιών του Αφεντικού.
Εγώ φροντίζω τα εντόσθια των νυφών που χάθηκαν
-οι ώμοι των παιδιών έμειναν δίχως ώρα·
φροντίζω τις κουρασμένες προσευχές της γης
και τα μακριά μαλλιά όλων των νεκρών μας.
Είμαι ο λαός χωρίς μαχαίρι και τρεις φορές ρημαγμένος,
ο ψίθυρος μιας βουβαμένης υπόθεσης.
Εγώ φροντίζω τα λουλούδια και τις χτένες:
είμαι ένας άνθρωπος στο ύψος όλων των μορφασμών σας.
Και ξύνω στα πλευρά του κτήνους
φιλώντας το απίθανο που στο αίμα σας μιλάει:
είμαι ο άνθρωπος που κρεμάει από έναν αφαλό,
το θαμμένο θυμό στα πηγάδια του κόσμου.
Και σας λέω:
πως η φωτιά θα βροντήξει απ’ τους καθρέφτες
πως ένα άλογο θα γυρίσει ανάποδα στο στόμα μας
πως πάντοτε οι πληγές
όλων αυτών των παιδιών
θα βγουν σχεδόν με έκρηξη από έναν στέρεο ουρανό.
Μόνο τότε
σας είδα,
τους μεν και τους δε, ξεραμένο αίμα τώρα ενωμένο.
Έκτοτε ας είναι ο άνθρωπος:
εγώ ουρλιάζω στο ίδιο σας
τον ομφάλιο λώρο.
Enrique Falcón
Υ.Γ: Τέσσερις νέοι ποιητές από την Ισπανία (pdf),
http://atenas.cervantes.es/imagenes/cervantes_joven.pdf
.
Μποτίλια στὸ πέλαγο
.
.
Τρεῖς βράχοι λίγα καμένα πεῦκα κι ἕνα ρημοκλῆσι
καὶ παραπάνω
τὸ ἴδιο τοπίο ἀντιγραμμένο ξαναρχίζει.
τρεῖς βράχοι σὲ σχῆμα πύλης, σκουριασμένοι
λίγα καμένα πεῦκα, μαῦρα καὶ κίτρινα
κι ἕνα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στὸν ἀσβέστη.
καὶ παραπάνω ἀκόμη πολλὲς φορὲς
τὸ ἴδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτὰ
ὡς τὸν ὁρίζοντα ὡς τὸν οὐρανὸ ποὺ βασιλεύει.
Ἐδῶ ἀράξαμε τὸ καράβι νὰ ματίσουμε τὰ σπασμένα κουπιά,
νὰ πιοῦμε νερὸ καὶ νὰ κοιμηθοῦμε.
Ἡ θάλασσα ποὺ μᾶς πίκρανε εἶναι βαθιὰ κι ἀνεξερεύνητη
καὶ ξεδιπλώνει μίαν ἀπέραντη γαλήνη.
Ἐδῶ μέσα στὰ βότσαλα βρήκαμε ἕνα νόμισμα
καὶ τὸ παίξαμε στὰ ζάρια.
Τὸ κέρδισε ὁ μικρότερος καὶ χάθηκε.
Ξαναμπαρκάραμε μὲ τὰ σπασμένα μας κουπιά.
Υ.Γ: Ποιήματα του Γ. Σεφέρη σε pdf,
.
.
Τρεῖς βράχοι λίγα καμένα πεῦκα κι ἕνα ρημοκλῆσι
καὶ παραπάνω
τὸ ἴδιο τοπίο ἀντιγραμμένο ξαναρχίζει.
τρεῖς βράχοι σὲ σχῆμα πύλης, σκουριασμένοι
λίγα καμένα πεῦκα, μαῦρα καὶ κίτρινα
κι ἕνα τετράγωνο σπιτάκι θαμμένο στὸν ἀσβέστη.
καὶ παραπάνω ἀκόμη πολλὲς φορὲς
τὸ ἴδιο τοπίο ξαναρχίζει κλιμακωτὰ
ὡς τὸν ὁρίζοντα ὡς τὸν οὐρανὸ ποὺ βασιλεύει.
Ἐδῶ ἀράξαμε τὸ καράβι νὰ ματίσουμε τὰ σπασμένα κουπιά,
νὰ πιοῦμε νερὸ καὶ νὰ κοιμηθοῦμε.
Ἡ θάλασσα ποὺ μᾶς πίκρανε εἶναι βαθιὰ κι ἀνεξερεύνητη
καὶ ξεδιπλώνει μίαν ἀπέραντη γαλήνη.
Ἐδῶ μέσα στὰ βότσαλα βρήκαμε ἕνα νόμισμα
καὶ τὸ παίξαμε στὰ ζάρια.
Τὸ κέρδισε ὁ μικρότερος καὶ χάθηκε.
Ξαναμπαρκάραμε μὲ τὰ σπασμένα μας κουπιά.
Υ.Γ: Ποιήματα του Γ. Σεφέρη σε pdf,
.
η Μπογιά
.
.
Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε που βρήκα τή μπογιά
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν
Γιατί στιγμή δέ σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.
Σ.Φ.Μ. — Απομόνωση — Ιούνιος 1971. Μετά από μια απόπειρα απόδρασης πού έκανα στις 2 Ιουνίου. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Η απομόνωση γινόντανε σκληρότερη. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για την Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις, ήταν πραγματικά ζωγραφιές που «ομόρφαιναν» το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά που όταν την σκότωναν εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα. Αυτούς τους στίχους τους πρωτόγραψα με αίμα εκείνες τις μέρες, πάνω σ' ένα πακέττο τσιγάρων. Αυτο το ποίημα έχει δώσει τον τίτλο σ' ένα βιβλίο με 18 ποιήματα που εκδόθηκαν στα έλληνικά από τις Εκδόσεις 8 1/2.
Υ.Γ: τα ποιήματα του Αλ. Παναγούλη σε pdf
.
.
Ζωντάνεψα τους τοίχους
φωνή τους έδωσα
πιο φιλική να γίνουν συντροφιά
Κι οι δεσμοφύλακες ζητούσαν
να μάθουνε που βρήκα τή μπογιά
Οι τοίχοι του κελιού
το μυστικό το κράτησαν
κι οι μισθοφόροι ψάξανε παντού
Όμως μπογιά δε βρήκαν
Γιατί στιγμή δέ σκέφτηκαν
στις φλέβες μου να ψάξουν.
Σ.Φ.Μ. — Απομόνωση — Ιούνιος 1971. Μετά από μια απόπειρα απόδρασης πού έκανα στις 2 Ιουνίου. Μου είχανε αφαιρέσει τα πάντα. Δεν είχα ούτε ένα μολύβι ούτε λίγο χαρτί. Ούτε ένα βιβλίο ή μια εφημερίδα. Η απομόνωση γινόντανε σκληρότερη. Με αίμα ζωγράφιζα στους τοίχους του τάφου μου την αηδία μου για την Χούντα, την οργή μου και την απόφαση για συνέχιση του αγώνα. Αυτές οι γραμμένες με αίμα λέξεις, ήταν πραγματικά ζωγραφιές που «ομόρφαιναν» το κελί μου. Ήταν μια συντροφιά που όταν την σκότωναν εγώ την ανάσταινα με καινούργιο αίμα. Αυτούς τους στίχους τους πρωτόγραψα με αίμα εκείνες τις μέρες, πάνω σ' ένα πακέττο τσιγάρων. Αυτο το ποίημα έχει δώσει τον τίτλο σ' ένα βιβλίο με 18 ποιήματα που εκδόθηκαν στα έλληνικά από τις Εκδόσεις 8 1/2.
Υ.Γ: τα ποιήματα του Αλ. Παναγούλη σε pdf
.
"Μπαλάντα για την έγκριση του κόσμου"
.
.
Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που, σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρός.
Και είπα ευθύς: "Μ' αρέσει ο νόμος τους".
Τον κόσμο αντίκρυσα μεσ' απ' τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν "Σε διασκεδάζει;", είπα:"Πολύ!"
Κι απο την ώρα εκείνη, λέω "Ναι" σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για να μη με τυλίξουνε σε καμμιά κόλλα,
ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
"Καλά τους κάνουν- για του έθνους την ομόνοια!"
Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω:"Σταματήστε!"
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ' άκουσα να φωνάζω:"Ζήτω! Προχωρήστε!"
Δεν μου αρέσει η φτήνεια κι η κακομοιριά.
Γι' αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
ταιριάζει, βέβαια- το ξέρω- κι η έγκρισή μου.
Y.Γ(1): Τα ποιήματα του Μπ. Μπρεχτ σε pdf
Υ.Γ(2): Mελοποιημένο από την Ωχρά Σπειροχαίτη (tape II)
.
.
Δεν είμαι άδικος, μα ούτε και τολμηρός.
Και να που, σήμερα μου δείξανε τον κόσμο τους.
Μόνο το ματωμένο δάχτυλό τους είδα μπρός.
Και είπα ευθύς: "Μ' αρέσει ο νόμος τους".
Τον κόσμο αντίκρυσα μεσ' απ' τα ρόπαλά τους.
Στάθηκα κι είδα, ολημερίς, με προσοχή.
Είδα χασάπηδες που ήταν ξεφτέρια στη δουλειά τους.
Και σαν με ρώτησαν "Σε διασκεδάζει;", είπα:"Πολύ!"
Κι απο την ώρα εκείνη, λέω "Ναι" σε όλα.
Κάλλιο δειλός, παρά νεκρός να μείνω.
Για να μη με τυλίξουνε σε καμμιά κόλλα,
ό,τι κανένας δεν εγκρίνει, το εγκρίνω.
Φονιάδες είδα, κι είδα πλήθος θύματα.
Μου λείπει θάρρος, μα όχι και συμπόνια.
Και φώναξα, βλέποντας τόσα μνήματα:
"Καλά τους κάνουν- για του έθνους την ομόνοια!"
Να φτάνουν είδα δολοφόνων στρατιές
κι ήθελα να φωνάξω:"Σταματήστε!"
Μα ξέροντας πως κρυφοκοίταζε ο χαφιές,
μ' άκουσα να φωνάζω:"Ζήτω! Προχωρήστε!"
Δεν μου αρέσει η φτήνεια κι η κακομοιριά.
Γι' αυτό κι έχει στερέψει η έμπνευσή μου.
Αλλά στου βρώμικού σας κόσμου τη βρωμιά
ταιριάζει, βέβαια- το ξέρω- κι η έγκρισή μου.
Y.Γ(1): Τα ποιήματα του Μπ. Μπρεχτ σε pdf
Υ.Γ(2): Mελοποιημένο από την Ωχρά Σπειροχαίτη (tape II)
.
1/7/09
25/6/09
για τα μαυρΑκόρντα
.
.
Ας υποθέσουμε ότι είμαστε καλεσμένοι σε μια γιορτινή συνεστίαση, σε κάποια γενέθλια ας πούμε. Και φτάνοντας στον τόπο του γλεντιού, κόσμος και κακό, διαπιστώνουμε ότι υπάρχει είσοδος στο πάρτυ και ότι πρέπει να πληρώνουμε το ποτό και το γλυκό με το κομμάτι..! Αιφνιδιασμός..! Η διάθεση αλλάζει και η συμμετοχή εξαρτάται από την τσέπη, ξενέρωμα κανονικό..!
Θα στήναμε κάτι τέτοιο στην προσωπική μας γιορτή, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι είχαμε πολλά έξοδα γιατί π.χ. νοικιάσαμε έναν χώρο και ένα δυνατό ηχοσύστημα; Θα έμοιαζε με γιορτή μια τέτοια φάση ή με αυτοσχέδιο κλαμπάκι; Και ο κόσμος μας; Με τι θα έμοιαζε: με καλεσμένους ή πελάτες;
Για εμάς κάθε συναυλία θέλει -και οφείλει να- είναι μια μεγάλη γιορτή, μια αφορμή για συνεύρεση και επικοινωνία. Και ακόμα περισσότερο, για έναν κόσμο που αντιμάχεται το Κατεστημένο, η συναυλία και η επικοινωνία που αυτή πρεσβεύει δεν μπορούν να γίνονται με την κατεστημένη λογική. Δεν μπορούν να μεσολαβούνται από εμπορευματικούς και θεαματικούς όρους. Τα συγκροτήματα είναι οργανικό μέρος της εκδήλωσης και όχι "κραχτες" ή "καλεσμένοι". Συναποφασίζουν το περιεχόμενο της μουσικής βραδιάς και μοιράζονται το βάρος του στησίματος της, σε όλο το φάσμα των πρακτικών και των οικονομικών ζητημάτων.
Και σαν συνδιοργανωτές, μουσικά σχήματα και συλλογικότητες, συμβάλλουμε στην κατάληψη και επαναοικειοποίηση δημόσιων χώρων. Και από κοινού μπλοκάρουμε τη λογική του εμπορεύματος και απελευθερώνουμε την είσοδο έτσι ώστε η πρόσβαση να είναι ανοιχτή, χωρίς εισιτήριο, για τον καθένα. Επιλέγουμε να μην στήνουμε κάποια καντίνα ή μπαρ όχι μόνο γιατί αρνούμαστε όλων των ειδών τις αγοροπωλησίες αλλά και για να αναπτυχθεί η γιορτινή-κοινοτική λογική του ρεφενέ και του κεράσματος. Προσπαθούμε να διαμορφώνουμε τον χώρο έτσι ώστε να συμβάλει στην προώθηση του μηνύματος της εκδήλωσης αλλά και στην άμεση επαφή και επικοινωνία μεταξύ των παρευρισκομένων: οι εξέδρες και τα φωτορυθμικά, οι καλλιτεχνίζουσες συμπεριφορές και τα σταριλίκια, η κατανάλωση και οι διαχωρισμοί, δεν αφορούν τις ελεύθερες συναναστροφές αλλά τον κατεστημένο κόσμο του θεάματος.
Τι και αν ζούμε σε έναν κόσμο σκληρής εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης, σε έναν κόσμο όπου το χρήμα είναι θεός και εισβάλλει στις ανθρώπινες συνειδήσεις; Σαν άθεοι όμως και σαν υλιστές βλέπουμε το χρήμα σαν ένα ακόμα μέσο αλλοτρίωσης. Και το όποιο κόστος μιας εκδήλωσης-συναυλίας το αντιλαμβανόμαστε σαν τα έξοδα μιας γιορτής όπου καλεσμένοι είναι οι άνθρωποι που έρχονται για να συμμετάσχουν.
Και αν τα έξοδα της μάζωξης υπερβαίνουν τη δύναμη του συλλογικού δίνεται και η δυνατότητα στον καθένα για ελεύθερη οικονομική συνεισφορά. Η απουσία σπόνσορα και χορηγού είναι επιλογή και η όποια επιτυχία ή μη δεν προσδιορίζεται από την μαζικότητα αλλά από την ποιότητα και την συμμετοχικότητα όλων μας. Σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στο οικονομικό.
Αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο: η δημιουργία ιδανικών τόπων για συναντήσεις!
.
.
.
Ας υποθέσουμε ότι είμαστε καλεσμένοι σε μια γιορτινή συνεστίαση, σε κάποια γενέθλια ας πούμε. Και φτάνοντας στον τόπο του γλεντιού, κόσμος και κακό, διαπιστώνουμε ότι υπάρχει είσοδος στο πάρτυ και ότι πρέπει να πληρώνουμε το ποτό και το γλυκό με το κομμάτι..! Αιφνιδιασμός..! Η διάθεση αλλάζει και η συμμετοχή εξαρτάται από την τσέπη, ξενέρωμα κανονικό..!
Θα στήναμε κάτι τέτοιο στην προσωπική μας γιορτή, ακόμα και αν υποθέσουμε ότι είχαμε πολλά έξοδα γιατί π.χ. νοικιάσαμε έναν χώρο και ένα δυνατό ηχοσύστημα; Θα έμοιαζε με γιορτή μια τέτοια φάση ή με αυτοσχέδιο κλαμπάκι; Και ο κόσμος μας; Με τι θα έμοιαζε: με καλεσμένους ή πελάτες;
Για εμάς κάθε συναυλία θέλει -και οφείλει να- είναι μια μεγάλη γιορτή, μια αφορμή για συνεύρεση και επικοινωνία. Και ακόμα περισσότερο, για έναν κόσμο που αντιμάχεται το Κατεστημένο, η συναυλία και η επικοινωνία που αυτή πρεσβεύει δεν μπορούν να γίνονται με την κατεστημένη λογική. Δεν μπορούν να μεσολαβούνται από εμπορευματικούς και θεαματικούς όρους. Τα συγκροτήματα είναι οργανικό μέρος της εκδήλωσης και όχι "κραχτες" ή "καλεσμένοι". Συναποφασίζουν το περιεχόμενο της μουσικής βραδιάς και μοιράζονται το βάρος του στησίματος της, σε όλο το φάσμα των πρακτικών και των οικονομικών ζητημάτων.
Και σαν συνδιοργανωτές, μουσικά σχήματα και συλλογικότητες, συμβάλλουμε στην κατάληψη και επαναοικειοποίηση δημόσιων χώρων. Και από κοινού μπλοκάρουμε τη λογική του εμπορεύματος και απελευθερώνουμε την είσοδο έτσι ώστε η πρόσβαση να είναι ανοιχτή, χωρίς εισιτήριο, για τον καθένα. Επιλέγουμε να μην στήνουμε κάποια καντίνα ή μπαρ όχι μόνο γιατί αρνούμαστε όλων των ειδών τις αγοροπωλησίες αλλά και για να αναπτυχθεί η γιορτινή-κοινοτική λογική του ρεφενέ και του κεράσματος. Προσπαθούμε να διαμορφώνουμε τον χώρο έτσι ώστε να συμβάλει στην προώθηση του μηνύματος της εκδήλωσης αλλά και στην άμεση επαφή και επικοινωνία μεταξύ των παρευρισκομένων: οι εξέδρες και τα φωτορυθμικά, οι καλλιτεχνίζουσες συμπεριφορές και τα σταριλίκια, η κατανάλωση και οι διαχωρισμοί, δεν αφορούν τις ελεύθερες συναναστροφές αλλά τον κατεστημένο κόσμο του θεάματος.
Τι και αν ζούμε σε έναν κόσμο σκληρής εκμετάλλευσης και εμπορευματοποίησης, σε έναν κόσμο όπου το χρήμα είναι θεός και εισβάλλει στις ανθρώπινες συνειδήσεις; Σαν άθεοι όμως και σαν υλιστές βλέπουμε το χρήμα σαν ένα ακόμα μέσο αλλοτρίωσης. Και το όποιο κόστος μιας εκδήλωσης-συναυλίας το αντιλαμβανόμαστε σαν τα έξοδα μιας γιορτής όπου καλεσμένοι είναι οι άνθρωποι που έρχονται για να συμμετάσχουν.
Και αν τα έξοδα της μάζωξης υπερβαίνουν τη δύναμη του συλλογικού δίνεται και η δυνατότητα στον καθένα για ελεύθερη οικονομική συνεισφορά. Η απουσία σπόνσορα και χορηγού είναι επιλογή και η όποια επιτυχία ή μη δεν προσδιορίζεται από την μαζικότητα αλλά από την ποιότητα και την συμμετοχικότητα όλων μας. Σε όλα τα επίπεδα, όχι μόνο στο οικονομικό.
Αυτό είναι και το μεγάλο ζητούμενο: η δημιουργία ιδανικών τόπων για συναντήσεις!
.
.
21/6/09
Έκτακτο Ανακοινωθέν:
..
το τριήμερο 26-28 Ιούνη
θα ακολουθούν τα χνάρια του
Θερσίτη στο πάρκο Τρίτση
(Ίλιον)
.
Εγγραφή σε:
Αναρτήσεις (Atom)