26/12/10

Silent Night:

.
Άγια νύχτα, των κρυστάλλων
με χαρά οι Χριστιανοί
τα όπλα ανυμνούνε
το θεό δοξολογούνε
μ' έναν σμπάρο, μια φωνή
οι αλλόθρησκοι νεκροί...

Άγια νύχτα, εμφυλίων
πέρα στ' άγρια βουνά
απεργούνε οι αγγέλοι
απ' τα ουράνια θεία αγέλη
στον Φασίστα "basta ya"
ψάλλουν "ποτέ ξανά"..!




.

4/12/10

Σημειώσεις [για τη Νέα Μασσαλιώτιδα]

.
Απόψε δεν θα γράψω στίχους / για μια ανεκπλήρωτη αγάπη / τ' αφήνω αυτό / στους πλιάτσικες της μουσικής βιομηχανίας /.

Αυτό το μέλλον δεν αξίζει σε κανέναν / τίποτα καλό δεν θα ξημερώσει / αλλά και σήμερα / τίποτα κακό δε νυχτώνει / πνίγω την απαισιοδοξία στο παστίς / και πίνω στην υγειά του έρωτα / στους φίλους / στους συντρόφους / στην εικόνα σου και στο όνειρο μου /.

ακόμα και μετανάστης θα τον φτάσω / έρωτας πλατωνικός / κι η Προβηγκία προηγείται της Ιθάκης /.

Απόψε το τσούρμο δεν θα παίξει / κάποιο ρέγγε για τη Μασσίλια /
και δεν θα μας τραγουδήσει / το μικρόφωνο είναι σπασμένο /.

σαν την πένα του Ιζζό και τον φανό / του Λουξ με τη ντουντούκα /.


Kοίτα πως κατάντησαν την πόλη / και την ζωή / και το παλιό λιμάνι /.

Χωρίς να ξέρουν από μουσική / τα νέα μέτρα κουρδίζουν / την ορχήστρα της οργής /.

το πλήθος θα χορέψει έναν βουβό / και βίαιο χορό /.

τι κι αν ξέχασε τα λόγια του διεθνισμού / της ανθρωπιάς τη γλώσσα /
κι όμως δεν μπορεί να κάνει αλλιώς / θα ρθει συλλογικά / η αναλαμπή της μνήμης /.

Αυτή είναι, φίλε μου, η γάτα / σου τρίβεται όταν την ταΐζεις / την κάνει άμα την κυνηγήσεις / ποτέ δεν το ξεχνά / κι άμα τη στριμώξεις δεν κωλώνει / στα ίσια να σου χιμήξει /.

Αδιέξοδο, το τίποτα μπροστά / η σβάστικα δεξιά / και ζερβά: της αριστεράς το τίποτα / πάμε / το μόνο που χρειάζεται / είναι λίγη υπομονή και μια καλή ενέδρα /.

Ω! γαμώ το / είναι τα χέρια μου υγρά / και το μικρόφωνο σπασμένο /
κι απόψε το τσούρμο δεν θα παίξει / κάποιο ρέγγε για τη Μασσίλια / και δεν θα μας τραγουδήσει / οξιτανικά /.

Κάνε ένα διάλειμμα / έχω φάει του σκασμού το σκόρδο / αγιολί /
απόψε Ιούδα δεν θα με φιλήσεις / και δεν θα γράψω στίχους / για μια ανεκπλήρωτη αγάπη /.

Τ' αλάνια έχουν έτοιμη τη λύση / έχουν ήδη φορτώσει το ηχοσύστημα στο φορτηγό / και περιμένουν ένα δυνατό κείμενο / έχουν ρυθμούς αποθηκευμένους / και ένα κάρο μελωδίες / τρέχω και ΄γω να γράψω / της νέας Μασσαλιώτιδας / τους νέους στίχους... / .. / ...











.

28/11/10

“Srebrenica (Never Again)” #2: η ιστορία

.

Συνέχεια, από το προηγούμενο: 
.
Αφορμή ήταν ένα (βοσνιακό) τραγούδι, επίλογος ας είναι ένα άλλο (με ελληνικό στίχο) κομμάτι. Όμως, όπως σας έλεγα, όλα από κάπου ξεκινάνε, αλλά τι σημασία έχει η αρχή όταν αυτά καταλήγουν σε γενοκτονίες, ομαδικούς τάφους και Νατοϊκούς βομβαρδισμούς; Ή μήπως κάθε πόλεμος δεν έχει ως κίνητρο την Εξουσία και κάθε εθνική ιστορία δεν χτίζεται πάνω σε ομαδικούς τάφους;
Ωστόσο, επειδή τα γεγονότα είναι αυτά που οδηγούν σε γενικεύσεις ενώ το αντίθετο συσκοτίζει τα γεγονότα και αλλοιώνει τα συμπεράσματα, ας πάρουμε τα πράγματα -σχεδόν- απ' την αρχή, ουδέτερα από εθνική αλλά όχι και από κοινωνική/ταξική σκοπιά. Δύσκολο το εγχείρημα αλλά αξίζει τον κόπο, ειδικά στον τόπο που ζούμε και με τα ελληνοχριστιανικά ιδεώδη όπου γαλουχηθήκαμε:

Η σχάση της Ομοσπονδίας:

Με την ανατολή των 90's και την πτώση του ανατολικού μπλοκ μαίνονται και τα εθνικιστικά μαγειρέματα στο καζάνι των Βαλκανίων και την Γιουγκοσλαβική Ομοσπονδία για τη νομή των εδαφών και της Εξουσίας. Η κατάρρευση του κομμουνιστικού ομοσπονδιακού καθεστώτος βρίσκει σε πιο ισχυρή θέση (σε σχέση με τα υπόλοιπα ομόσπονδα κράτη) Σλοβενία, Κροατία και Σερβία. Η πρώτη βγαίνει σχεδόν αναίμακτα από την διάσπαση, η δεύτερη αναζητά πλάτες στην ΕΕ και η τρίτη (υπό τη δικτατορία Μιλόσεβιτς και με τον έλεγχο του πρώην Γιουγκοσλαβικού στρατού στα χέρια της) εμμένει στην διατήρηση της Ομοσπονδίας υπό Σερβική κατοχή. Η Βοΐβοντίνα και το Μαυροβούνιο εντάσσονται άμεσα στο πλευρό των Σερβών ενώ τα ζόρικα και το μεγάλο μακελειό προμηνύεται κυρίως στις φτωχότερες και εθνικά μεικτές Δημοκρατίες της Βοσνίας, Κοσόβου και Μακεδονίας.
Από τη στιγμή που η Ομοσπονδία Σοσιαλιστικών Γιουγκοσλαβικών Δημοκρατιών διαλύεται εσω-θεσμικά και πολιτικά προκρίνεται η μετάβαση από τον όποιο ανατολικού τύπου “υπαρκτό σοσιαλισμό” στο δυτικό-καπιταλιστικό μοντέλο εθνικών κρατών, κάθε ιστορική προσέγγιση περί (Γιουγκοσλαβικού) Εμφυλίου είναι εξίσου καταδικασμένη στην αποτυχία και τον εθνικισμό. Αλλά και κάθε δυτικοευρωπαϊκό και Νατοϊκό κράτος είναι, σε μικρότερο ή μεγαλύτερο βαθμό, συνυπεύθυνο για τις σφαγές που θα ακολουθήσουν.

Η μεταστοιχείωση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης:

Εθνικοί πόλεμοι και εθνικιστικές συρράξεις μαίνονται για σχεδόν μια δεκαετία στις μεικτές Κροατικές, Σερβικές και Μουσουλμανικές περιοχές, μικρότερου αρχικά βελινικούς στο Κόσοβο και τη Μακεδονία, εκατόμβες νεκρών και σφαγές (με αποκορύφωμα τη γενοκτονία της Σρεμπρένιτσα) στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Και κυρίως του Σεράγεβο (που πολιορκείται τέσσερα ολόκληρα χρόνια από τον Σερβικό τακτικό στρατό και τους Σερβοβόσνιους παρακρατικούς) που έχει την “ατυχία” να αποτελεί την πιο μεικτή από τις μεικτές ζώνες της πρώην Ομοσπονδίας: Σερβοβόσνιοι, Κροάτες και Μουσουλμάνοι της Βοσνίας μάχονται μεταξύ τους για την επικράτηση και την Εξουσία αλλά και ένα ποσοστό μεικτών οικογενειών (που δεν χωράει σε κανένα έθνος) μάχεται για την επιβίωση του από τις εθνοκαθάρσεις. Και είναι αυτό κυρίως το “μπάσταρδο” κομμάτι του Βοσνιακού λαού που κόντρα στο ρου των εθνικισμών και της ιστορίας προκαλεί την συμπάθεια και την ελπίδα στους όποιους αντιφρονούντες για ένα “πολυπολιτισμικό” Σεράγιεβο.

Από τα τέλη του '91 (και ενώ ήδη οι Σερβικές δυνάμεις έχουν καταλάβει σχεδόν το 1/3 της Κροατίας και έχουν “εκκαθαρίσει” περιοχές όπως το Βούκοβαρ) ανοίγουν το μέτωπο της Βοσνίας, ξεκινώντας με πλάνο πολιτικής αποσταθεροποίησης. Οι Σερβοβόσνιοι (30% του Βοσνιακού πληθυσμού) οργανώνονται πολιτικά και στρατιωτικά, διαχωρίζονται εθνικά και με αρχηγό τον Κάρατζιτζ διεκδικούν το Σερβικό κράτος της Βοσνίας. Τον Φλεβάρη του '92 και με ορατή την απειλή του πολέμου όλοι οι υπόλοιποι (Βόσνιοι, Κροάτες και Μουσουλμάνοι) συνενώνονται προσωρινά υπό τον μετριοπαθή -τότε αλλά πάντα- τυχοδιώκτη Ιζεμπέκοβιτς ανακηρύσσοντας την ανεξαρτητοποίηση της Βοσνίας-Ερζεγοβίνης ως πολυεθνικού κράτους με πρωτεύουσα το Σεράγεβο.
Υπό την απειλή της Σερβικής κατάκτησης και χωρίς ιδίες στρατιωτικές δυνάμεις η κίνηση αυτή αποσκοπεί ουσιαστικά στην πολιτική αναγνώριση από την ΕΕ και την προστασία του ΟΗΕ. Και ναι μεν τα Ηνωμένα Έθνη ένα μήνα αργότερα θα στείλουν κυανόκρανους παρατηρητές που καταγράφουν τις σφαγές -κάποιες φορές με την παρουσία τους τις αναβάλουν- αλλά ποτέ δεν θα τις εμποδίσουν. Στο μεταξύ οι 90.000 σερβικού τακτικού στρατού του στρατηγού Μλάντιτς μαζί με τις παραστρατιωτικές συμμορίες των Αρκάν, Σέσελι, Τσόβιτς, Λούκιτς, κ.α. έχουν ξεκινήσει και συνεχίζουν ακάθεκτοι το θεάρεστο έργο της σφαγής των αλλόθρησκων και των εθνικών εκκαθαρίσεων στην Βοσνία-Ερζεγοβίνη. Μικρά χωριά εξαφανίζονται εν μια νυκτί και μεγαλύτερες πόλεις όπως το Σεράγεβο και η Σρεμπρένιτσα βομβαρδίζονται καθημερινά και για χρόνια πολιορκούνται ανελέητα.

Το παλιό ορυχείο με τα νέα πτώματα:

 Η Σρεμπρένιτσα, μια μουσουλμανική πόλη 9.000 κατοίκων ανάμεσα στην Τούζλα και τα σύνορα της Σερβίας, πολιορκείται από τους Σερβοβόσνιους από τον Απρίλη του '92 και για περισσότερα από τρία χρόνια. Και ενώ ισοπεδώνονται τα περίχωρα της σε αυτήν συγκεντρώνονται κάτω από άθλιες συνθήκες επιπλέον 50.000 πρόσφυγες και τραυματίες, επιζώντες των σερβικών εθνικών εκκαθαρίσεων και καταδικασμένοι στην λιμοκτονία. Λίγο η στοιχειώδης και μαφιόζικου τύπου αντίσταση των άτακτων μουσουλμάνων του Νάσερ Όριτς (που συχνά με τη σειρά τους επιδίδονται σε πλιάτσικο και εκδικητικές επιδρομές κατά Σερβικών χωριών) πολύ περισσότερο ο εγκλωβισμός Γάλλων κυανόκρανων στο κέντρο της πολιορκίας αναστέλλουν προσωρινά την γενοκτονία. Και στις 12 Μαρτίου 1993 οδηγούν στην σύναψη μιας εύθραυστης όσο και άνισης εκεχειρίας που καταλήγει στον αφοπλισμό των μουσουλμανικών ομάδων και στην προώθηση των σερβοβοσνιακών θέσεων. Μια καινούρια όσο και διφορούμενη ορολογία γεννιέται αυτοσχέδια στην πολιτική του ΟΗΕ καθώς η Σρεμπρένιτσα ανακηρύσσεται “ασφαλής περιοχή” υπό την προστασία 120 (Γάλλων αρχικά, Καναδών ενδιάμεσα και Ολλανδών στο τέλος) κυανόκρανων.
Εάν η Σρεμπρένιτσα είχε ανακηρυχθεί ως “ασφαλές καταφύγιο (safe haven)” όπως γίνονταν έως τότε, ΟΗΕ και ΝΑΤΟ θα υποχρεώνονταν από το καταστατικό τους στην στρατιωτική προστασία των προσφύγων και στην άμεση πολεμική εμπλοκή τους στον πόλεμο της Βοσνίας. Προφανώς η “πολιτισμένη και φιλειρηνική” Ευρώπη -που ηγείται των ειρηνευτικών διαδικασιών- δεν επιδιώκει κάτι τέτοιο, νίπτει τας χείρας της και αποποιείται των ευθυνών της σφυρίζοντας αδιάφορα. Προφανώς και τα σερβικά στρατιωτικά και παραστρατιωτικά επιτελεία αντιλαμβάνονται δικαίως το σφύριγμα ως κλείσιμο ματιού και χωρίς βιασύνη προετοιμάζονται για το μεγάλο μακελειό, αυτό που αργότερα θα χαρακτηριστεί ως το πρώτο ευρωπαϊκό ολοκαύτωμα μετά τον δεύτερο παγκόσμιο πόλεμο.

 Καλοκαίρι του 1995 και το Σερβικό πυροβολικό πυκνώνει τους βομβαρδισμούς του, 11 Ιουλίου και οι Ολλανδοί κυανόκρανοι παραδίδουν αμαχητί την “ασφαλή περιοχή” στους πολιορκητές της. Στο πολιτικό σκηνικό, οι εντολές οπισθοχώρησης και εγκατάλειψης των προσφύγων, υπό την πίεση της “διεθνούς κοινής γνώμης”, θα οδηγήσουν αφενός την Ολλανδική κυβέρνηση στην παραίτηση της και αφετέρου θα δρομολογήσουν τις διαδικασίες για την άμεση στρατιωτική παρέμβαση του ΝΑΤΟ.
Στη σκηνή του δράματος, οι ανηλεείς βομβαρδισμοί και το ομαδόν πυρ θα δημιουργήσουν εκατόμβες νεκρών και άτακτη φυγή των αμάχων, οι οποίοι με τη σειρά τους θα διασπαστούν και θα δημιουργήσουν δύο μεγάλα καραβάνια προσφύγων. Οι εναπομείναντες γυναίκες με τα παιδιά θα ακολουθήσουν την οδική διαδρομή προς την Τούζλα, χωρίς ωστόσο να λείψουν από τον διωγμό τους τα στρατιωτικά πυρά, οι απαγωγές και οι βιασμοί. Δεκαπέντε περίπου χιλιάδες άνδρες, έχοντας προφανώς αντιληφθεί το σχέδιο γενοκτονίας, θα ακολουθήσουν ελικοειδής διαδρομές μέσα απ' τα βουνά και κάποιες φορές θα χρειαστεί να επιτεθούν -εν είδη αντάρτικου- σε στρατιωτικά μπλόκα για να επιβιώσουν. Από αυτούς τους ανθρώπους 300 φέρεται να έχουν όπλα και μόλις περίπου 50 να είναι οι άντρες του τάγματος βουνού των Μουσουλμάνων της Βοσνίας μαζί με τον ίδιο τον Νάσερ Όριτς (που με την διάσωση των προσφύγων σήμερα θεωρείται λαϊκός ήρωας στη Βοσνία).

Εκτός όμως από τους νεκρούς και τους πρόσφυγες υπάρχουν και οι συλληφθέντες. Στις 14 Ιουλίου ο συνταγματάρχης Ράντισλαβ Γιάνκοβιτς αναφέρει στο Ολλανδικό επιτελείο ότι οι σερβοβοσνιακές δυνάμεις έχουν συλλάβει περίπου 6.000 αιχμαλώτους πολέμου. Οι εντολές του Κάρατζιτς είναι σαφείς: “Όλοι όσοι είναι εκεί κάτω θα πρέπει να εκτελεστούν. Σκοτώστε όλους αυτούς που μπορούν να φέρουν όπλο”. Όπερ και εγένετο: περισσότεροι από 8.000 Μουσουλμάνοι άνδρες και αγόρια μεταξύ 11 και 80 χρονών έπεσαν νεκροί από Σερβικά πυρά και μπαζώθηκαν σε ομαδικούς λάκκους, ανάμεσα στις 11 και 19 Ιουλίου '95. Η συντριπτική πλειοψηφία αυτών δεν έπεσαν στην μάχη αλλά εκτελέστηκαν βάση του σχεδίου εθνοκάθαρσης της περιοχής.

Η εξώθερμη αντίδραση και η ελληνική σημαία:

Λίγες ώρες μετά την άλωση της Σρεμπρένιτσα, πάνω από τους φρεσκοσκαμμένους ομαδικούς τάφους και τα αποκαΐδια, μαζί με τα σερβικά λάβαρα θα κυματίσουν περήφανα η ελληνική και η βυζαντινή σημαία ενώ οι Έλληνες εθελοντές θα παρασημοφορηθούν από την ίδια τη Σερβοβοσνιακή ηγεσία. Η ελληνοσερβική φιλία σε όλο της το μεγαλείο αλλά και η τρανή απόδειξη της ελληνικής συμμετοχής στο μακελειό και τη λεηλασία. Διόλου παράξενο αφού καθ΄ όλη την διάρκεια των γιουγκοσλαβικών πολέμων το ελληνικό κράτος υπήρξε ο πιστότερος σύμμαχος των Κάρατζιτς/Μιλόσεβιτς παρέχοντας τους πλήθος διπλωματικών/οικονομικών/κατασκοπευτικών/στρατιωτικών “διευκολύνσεων”, με το αζημίωτο πάντα αλλά και την υπόσχεση αναδιανομής Μακεδονικών και Αλβανικών εδαφών μεταξύ Ελλάδας και Σερβίας.

 Με τη σύναψη της ελληνοσερβικής συμμαχίας η Ελλάδα συμμετέχει ανεπίσημα στον πόλεμο αλλά παράλληλα προετοιμάζεται και για το ενδεχόμενο επίσημης εμπλοκής της, έχοντας πρώτα απ' όλα κερδίσει -με τη συστηματική προπαγάνδα και τον έλεγχο των ΜΜΕ- την εθνική συσπείρωση στο εσωτερικό της. Ο σύμμαχος έχει προ πολλού βρεθεί στο όνομα των ομόθρησκων Σέρβων αδελφών μας, οι συνωμοσίες περί ευρωπαϊκών μουσουλμανικών τόξων (Βοσνία-Αλβανία-Μακεδονία-Τουρκία) παρέχουν τα ιδεολογικά άλλοθι και σε νούμερο ένα εχθρό έχει ανακηρυχθεί η Μακεδονία, παρόλο τον εμφύλιο μεταξύ αλβανόφωνων και σλαβόφωνων και την πλήρη ανυπαρξία στρατευμάτων στο εσωτερικό της. Η δε Αλβανία είναι ήδη αποσυντεθειμένη σαν κράτος και οι Αλβανοί μετανάστες μετατρέπονται σε υποχείριο της εξωτερικής πολιτικής, κάτω από τις εθνικιστικές κορώνες περί αλυτρωτισμού της Βαρείας Ηπείρου.
Με τα αλλεπάλληλα ελληνικά διπλωματικά “σαμποτάζ” στα σχέδια του ΝΑΤΟ και τα βέτο στον ΟΗΕ (με πρόσχημα την αναγνώριση της Μακεδονίας) και με δεδομένη τόσο την πολιτική ανεπάρκεια όσο και τις απόπειρες χειραγώγησης (μέσω της Ελληνικής Προεδρίας) της ΕΕ αυτό που επιδιώκει η συμμαχία Μιλόσεβιτς-Κάρατζιτς και Μητσοτάκη-Σαμαρά/Παπανδρέου-Πάγκαλου είναι η καθυστέρηση της Αμερικανικής εμπλοκής. Τόσο όμως οι πρώτοι με τις στρατιωτικές τους “χοντροκοπιές” στη Σρεμπρένιτσα και το Σεράγεβο όσο και οι δεύτεροι με τις διπλωματικές τους “τσαπατσουλιές” και τις πλαστογραφήσεις εγγράφων και πληροφοριών, τελικά επιταχύνουν παρά εμποδίζουν την ανάμειξη των πλανητόμπατσων στους σύγχρονους αυτούς βαλκανικούς πολέμους.

Ο Θείος Σαμ και η βίαιη σύντηξη:

Με την ενίσχυση του Τούτζμαν και του Κροατικού στρατού, του Ιζεμπέκοβιτς και των Μουσουλμανικών ομάδων και κυρίως με την αεροπορία του ΝΑΤΟ, οι “Σύμμαχοι” μέσα σε λίγους μήνες οδηγούν τον Σερβοβοσνιακό στρατό σε ήττα και στην υπογραφή της ειρηνευτικής συνθήκης του Ντέιτον, που θα σημάνει και το τέλος του Βοσνιακού πολέμου (14/12/95). Για να επαναφέρουν τα σύνορα στην προηγούμενη κατάσταση οι “Σύμμαχοι” μεταξύ των άλλων βομβαρδίζουν μη στρατιωτικούς στόχους και δημιουργούν καινούρια καραβάνια προσφύγων, κλείνουν τα μάτια στις εκδικητικές εκκαθαρίσεις των Κροατομουσουλμάνων, συμβάλλουν στην βίαιη εκκένωση των Σερβικών περιοχών της Κράινα, και χωρίζουν την Βοσνία στα δύο εγκαθιστώντας ειδικό πολιτικοστρατιωτικό καθεστώς στη χώρα. Στο μεταξύ οι Σερβοβόσνιοι αδίκως περιμένουν βοήθεια και ενισχύσεις από το Βελιγράδι, το καθεστώς Μιλόσεβιτς έχει ήδη συνθηκολογήσει και αυτό που τώρα τον ενδιαφέρει είναι το μέτωπο του Κοσόβου.
Που όντως λίγο καιρό μετά θα ανοίξει (1996-1999) με τις γνωστές πλέον συνέπειες: την ολοκληρωτική ήττα του Σερβικού Μεγαλοϊδεατισμού και της ελληνοσερβικής φιλίας, τους Νατοϊκούς βομβαρδισμούς τόσο στη Πρίστινα όσο και στο ίδιο το Βελιγράδι, τη μόνιμη εγκατάσταση Νατοϊκών δυνάμεων στα Βαλκάνια και τον πλήρη έλεγχο τους σε Κόσοβο και Μακεδονία. Οι ίδιες πολιτικές φατρίες (που παραλίγο τότε να μπλέξουν την Ελλάδα στον πόλεμο και που συνεχίζουν να την κυβερνούν έως σήμερα) θα εναρμονιστούν με το καινούριο παραμύθι της βορειοατλαντικής λεηλασίας για την ανοικοδόμηση των Βαλκανίων και θα στρέψουν τον εθνικισμό στην ανάδειξη του ελληνικού κράτους ως ισχυρής βαλκανικής δύναμης/αυτοκρατορίας.

Και όμως κάποια κομμάτια του παζλ αγνοούνται:

Ελάχιστους βαλκάνιους φαίνεται να απασχολούν τα παθήματα των εθνικισμών. Τόσοι νεκροί για το τίποτα, τόσο μίσος για τα πάντα. Μίσος μεταξύ Σέρβων, Κροατών και Μουσουλμάνων, μίσος μεταξύ Ελλήνων, Μακεδόνων και Αλβανών. Ο εθνικισμός γεννά εθνικισμό, κανένας εθνικισμός και κανένας εθνικός στρατός δεν είναι αθώος. Κανένας μπάτσος ή πλανητόμπατσος δεν μπορεί να είναι “ουδέτερος”, καμία δικαιοσύνη “ανεξάρτητη”, καμιά ειρήνη χωρίς ελευθερία δεν μπορεί να διαρκέσει. Στη Βοσνία-Ερζεγοβίνη -με απίστευτο κόστος σε ανθρώπινες ζωές- αποκαταστάθηκε η τάξη εις βάρος της “διαπολιτισμικότητας”, εγκαθιδρύθηκε η ειρήνη εις βάρος της ελευθερίας. Παντού στον Αίμο οι Βαλκανικοί εθνικισμοί ηττήθηκαν στρατιωτικά όχι όμως και κοινωνικά. Και αυτή είναι μια μάχη που οφείλουν να δώσουν οι ίδιες οι κοινωνίες τόσο ενάντια στις κυρίαρχες πολιτικές όσο και εναντίον των ίδιων των πολιτικών και στρατιωτικών τους αντιπροσώπων.

Παντού στην Γιουγκοσλαβία και απ' όλες τις πλευρές διαπράχτηκαν εγκλήματα πολέμου ακόμα και οι “ειρηνευτικές δυνάμεις” εγκλημάτησαν εναντίον της ανθρωπότητας για να επιβάλλουν την ειρήνη. Όμως όλα από κάπου ξεκινούν και μας αρέσει δεν μας αρέσει κάποιοι έχουν μεγαλύτερη ευθύνη τόσο για την έναρξη των εχθροπραξιών όσο και για τις σφαγές που ακολούθησαν. Και όταν μιλάμε για την Σρεμπρένιτσα οι 8.000 επισήμως νεκροί σφαγιάστηκαν μόνο και μόνο γιατί ήταν Μουσουλμάνοι, και αυτό δεν λέγεται πόλεμος αλλά γενοκτονία. Και σφαγιάστηκαν από Σέρβους και κάποιους Έλληνες εθελοντές συμμάχους τους, που και αυτοί δεν λέγονται στρατιώτες αλλά φασίστες και δολοφόνοι. Και που τότε παρουσιάστηκαν σαν ήρωες από τα ΜΜΕ και σαν τέτοιοι έγιναν δεκτοί από την ελληνική κοινωνία.
Όσο για την Ελλάδα, δύσκολα θα καταλάβαινε ότι έγινε πόλεμος αν δεν βομβαρδιζόταν η Σερβία το 1999. Οποιαδήποτε ανάλυση για την πνευματική, πολιτική και δημοσιογραφική ελίτ σχετικά με το τι συνέβη στη Γιουγκοσλαβία θα είναι θλιβερή. Γιατί αν ακόμη και σήμερα ο Έλληνας πολίτης του 21ου αιώνα σκέφτεται ότι πρέπει να καταδικάσει το έγκλημα μόνο αν τον βολεύουν ο θύτης και το θύμα, τότε αυτό προκαλεί θλίψη.” Και σίγουρα τέτοιες μεροληπτικές αντιλήψεις όχι μόνο δεν βοηθούν στην κατανόηση και στο ξεπέρασμα των εθνικισμών αλλά επωάζουν και τις εθνικές εκκαθαρίσεις του μέλλοντος. Ο Άγιος Παντελεήμονας πχ δεν είναι και πολύ μακριά...

Χρήσιμη βιβλιογραφία και εναλλακτικές πηγές αυτενέργειας:

1. Βοσνία Ερζεγοβίνη: η μάχη της πολυεθνικής κοινωνίας, Συλλογή κειμένων του αντιπολεμικού  κινήματος, Συλλογικό, Βιβλιοπέλαγος 1996.
      2. Σρεμπρένιτσα: το μεγαλύτερο έγκλημα του “πολιτισμένου κόσμου” στην Ευρώπη μετά τον β' παγκόσμιο πόλεμο, Συλλογικό, carthago/αντισχολείο, 1999
3. Λεωνίδα Χατζηπροδρομίδη "Γιουγκοσλαβία: η έκρηξη του εθνικισμού" (Αθήνα 1991) και "Η δολοφονία της Γιουγκοσλαβίας (εκδ. Παρασκήνιο).
4. Γιώργου Μητραλιά "Γιουγκοσλαβία, Έγκλημα και τιμωρία. Το χρονικό μιας καταστροφής" (Αθήνα 1994, εκδ.Ιαμός). 
5. Αργύρης Ντινόπουλος “Zar je ovo Sarajevo?”(εκδ. Κορυφή, 1993)
6. Νεμπόισα Ποπόφ "Ο σέρβικος λαϊκισμός" (Αθήνα 1994, εκδ. Παρασκήνιο).

Έξτρα σημειώσεις και επεκτάσεις:

1. Για ένα “εγκυκλοπαιδικό” πολιτικό και στρατιωτικό ημερολόγιο, εδώ.   
2. Έργα και ημέρες του Κάρατζιτς και του Δικαστηρίου της Χάγης: (1), (2) (3)  
3. Για τους έλληνες εθελοντές και τις σφαγές στη Σρεμπρένιτσα: (1),  (2) (3),  (4), (5)  
4. Περισσότερα για την ελληνική ιδεοληψία και εξωτερική πολιτική: (1) (2)(3)   
5. Σύγχρονες ποδοσφαιρικές μπίζνες υπό τη σκιά του πολέμου: κλικ! 
.

    20/11/10

    “Srebrenica (Never Again)” #1: το τραγούδι

    .

    Όλα από κάπου ξεκινάνε, αλλά τι σημασία έχει η αρχή όταν αυτά καταλήγουν σε γενοκτονία και ομαδικούς τάφους; Την θυμάμαι καλά την εποχή, πως να ξεχάσω τον πόλεμο στην Ευρώπη του 20ου αιώνα και τις ελληνικές πολεμικές προετοιμασίες; Παρόλα αυτά υπάρχουν πράγματα που δεν θα 'θελα να θυμάμαι, γεγονότα που 15 χρόνια μετά εξακολουθούν να πονάνε έναν αντιμιλιταριστή κοσμοπολίτη. Και 'μεις εδώ τον πόλεμο γλυτώσαμε ωστόσο όχι μόνο δεν μάθαμε από τα λάθη μας αλλά ακόμα θεωρούμε σωστά τα ελληνοσερβικά μας πάθη και τους βορειοηπειρωτικούς και μακεδονίτικους τσαμπουκάδες μας. Τι ειρωνεία, αλλά αυτά είναι τα γονίδια της φυλής: η λαμογιά και η αρπαχτή, αυτό είναι και το κάρμα ενός έθνους. Κάπως έτσι πιστέψαμε σαν έθνος τότε ότι θα πάρουμε πίσω αλύτρωτες πατρίδες, έτσι πιστεύαμε μέχρι πρότινος ότι κοροϊδεύουμε τους Ευρωπαίους και τους τρώμε κονδύλια, και να η κατάντια της ισχυρής ευρωπαϊκής δύναμης των Βαλκανίων! Γλύτωσε τις σφαγές στο έδαφός της αλλά όχι και τον (οικονομικό) πόλεμο, γλυτώσαμε το ΝΑΤΟ αλλά όχι και το ΔΝΤ, να χαίρεσαι την Ελλάδα σου λοιπόν και πάλι καλά να λες.

    Αλλά βρες και κάτι να πεις στα παιδιά των Βόσνιων μουσουλμάνων που μεγάλωσαν στην υγρασία του αίματος και τη σκιά των ομαδικών τάφων. Αν έχεις μεγαλώσει έτσι πως να μην βαφτίσεις το συγκρότημα σου “γενοκτονία”; Κάθε τραγούδι έχει την δική του ιστορία, αλλά αν ένα τραγούδι όπως το “Srebrenica (Never Again)”, έστω και ως αφορμή, σου προκαλεί τόσες σκέψεις και επιπλέον δεν σε αφήνει να ξεχάσεις, τότε μάλλον αξίζει τον κόπο. Και το τραγούδι και η ιστορία.





    Ξεκινώ με το τραγούδι [περισσότερα mp3 εδώ, -right click → “save link as” ] και ξεκλέβω χρόνο για να γράψω την ιστορία... Στο μεταξύ αξίζει τον κόπο και ένα -καθεστωτικό μεν αλλά και άκρως κατατοπιστικό δε- ντοκυμαντέρ για την σφαγή της Σρεμπρένιτσα:





    Όπως αξίζει τον κόπο ένα κλικ για μια σύντομη εξιστόρηση και μια υπενθύμιση για την πολεμοχαρή ελληνοσερβική συμμαχία εκείνης της εποχής:




    «Νοιώθαμε ικανοποίηση όταν σκοτώναμε μουσουλμάνους. Υπήρχαν στιγμές που το γιορτάζαμε για να απομακρύνουμε την ένταση της μάχης». Έλληνας εθελοντής στον ΤΑΧΥΔΡΟΜΟ (13-11-2004)

    συνεχίζεται...
    .

    17/11/10

    [ κουλτουράκια ]

    .
    είχα την έμπνευση και την εκτύπωσα,

           είχες την έμπνευση και τη μελοποίησες,

                 είχε την έμπνευση και την ηχογράφησε

                        έχουμε την έμπνευση και τη μοιραζόμαστε












    και η ανταλλαγή κουλτούρας συνεχίζεται: Fanzinit(ικ)a Τραγούδι(α)
    .

    2/11/10

    Ο Κόμης Μodem Cristo

    ρομαντικός δανδής και ψηφιακός κοσμοπολίτης, 

    γιος Μασσαλού ασυρματιστή του ναυτικού και  Άπω-Ανατολίτισσας αοιδού της ροκ, αδελφοποιητός του Ντ' Αρντανιάν και μακρινός κληρονόμος της Αναμονής και της Ελπίδας, περνάει τον λέφτερο καιρό του γράφοντας και ταξιδεύοντας. Με αστρικές ταχύτητες σαλπάρει στους ουρανούς της φαντασίας και τις θάλασσες του κυβερνοχώρου καταγγέλοντας τον νεκροαστισμό, κουρσεύοντας τα κοπυράιτ της νεο-μπουρζουαζίας, προετοιμάζοντας την εκδίκηση του...

    Ενίοτε μπλογκάρει και μπλογκάρεται αλλά πάντοτε φροντίζει να μοιράζεται τους χάρτες και τα λάφυρα του, είναι άλλωστε και αυτό μέρος του σχεδίου: στα μπαρ του θεάματος η εκδίκηση είναι ένα λινκέρ που πίνεται κρύο..!

     
    Ο Κόμης Μodem Cristo 


    προτείνει  το 


    Πειρατικό Μενού Ημέρας:




    Fly Shit:
    χαρντ κορ/πανκ κοκτέιλ από την Χώρα των Βάσκων

    Hitler died from Τzatziki:
    χαρντ κορ/κραστ ελληνογερμανικό σκορδόψωμο

    Sympathy For Chaos:
    χαοτικό χαρντ ροκ, μεταλλικό κρασί ποικιλίας Πόρτο

    Εγκώμιο της εκλεπτυσμένης τεμπελιάς:
    μενού κρεατικών της παρέας, από το βιβλίο του σεφ Βάνεγκεμ

    Αστερίξ στα Κρητικά:
    ποικιλία γλυκών κόμιξ -επιδόρπιο
    .

    1/11/10

    [ Μανώλης Αναγνωστάκης ]

    .
    Σ' όλη μας τη ζωή βουλιάξαμε πολλά καράβια μέσα μας,
    ίσως για να μη ναυαγήσουμε μια ώρα αρχύτερα εμείς οι ίδιοι


    Όλοι αυτοί οι πολεοδόμοι, φιλόσοφοι, οικονομολόγοι, καθηγητές κτλ. που γράφουν, συζητούν, αγορεύουν σε συνέδρια και σε σεμινάρια για τη βαρβαρότητα των πόλεων, τη μαζοποίηση, την αλλοτρίωση, το αδιέξοδο του σύγχρονου τεχνολογικού πολιτισμού, από προοδευτική πάντα σκοπιά, αριστερή και συνήθως άκρως ριζοσπαστική -πόσο βολεμένοι οι ίδιοι σε θέσεις με γερούς μισθούς και επιμίσθια, με παροχές και ταξίδια, πόσο δεμένοι οι ίδιοι με το σύστημα που καταριούνται και, υποτίθεται, αγωνίζονται για την ανατροπή του, πόσο βέβαιοι τελικά πως τίποτα ευτυχώς δεν κινδυνεύει ν' αλλάξει, τουλάχιστο στο αμέσως προσεχές μέλλον.

    "Με προκαλούν", είπες.



       Μέσα στο γραφείο του ο Ποιητής, μιλά αργά στον ευγενικό επισκέπτη του για την αποστολή της ποίησης στον καιρό μας, για την αδιαφορία των νέων προς τη γλώσσα, για την πολυπλοκότητα των πνευματικών προβλημάτων στην αντιφατική εποχή μας.
       Να φανταστείς ένα άλλο δωμάτιο με τέσσερις καθόλου ευγενικούς επισκέπτες, να μαστιγώνουν τον Ποιητή, να τον ξεγυμνώνουν, να του σβήνουν αναμμένα τσιγάρα στα χέρια, να του ρίχνουν κουβάδες νερό να συνέλθει για να ξαναρχίσουν.
       Μέσα σε ποιό δωμάτιο βρίσκεται ο Ποιητής ο αληθινός;
       Τι θα σκεφτόταν άραγε τότε για την αποστολή της ποίησης, για τη γλώσσα, για την πολυπλοκότητα των προβλημάτων της εποχής;
       Κάτω από ποιό φορτίο λύγισαν οι δικοί σου ώμοι και κάτω από ποιό οι δικοί μου;
       Ποιά ζυγαριά θα μας μετρήσει;


    Οι τίτλοι στα "Περιεχόμενα" άμα τους διάβαζες στη σειρά, φτιάχναν ένα καινούριο ποιήμα, χωρίς λόγια περιττά, χωρίς φιλολογία, χωρίς φτιασίδια.


    Μανώλης Αναγνωστάκης:
    ΤΟ ΠΕΡΙΘΩΡΙΟ '68-'69

    Όλα τα κομμάτια που περιλαμβάνονται σ' αυτό το βιβλίο γράφτηκαν τους τελευταίους μήνες του 1968 και τους πρώτους του 1969. Σε πολύ περιορισμένο αριθμό δακτυλογραφημένων αντιγράφων κυκλοφόρησαν τον ίδιο χρόνο (1969) και διαβάστηκαν από φίλους.

    Έκτοτε γράφτηκαν πολλά ποιήματα...

    [κ' εδά κάποια απ' αυτά]
    .

    23/10/10

    υποβράζον υποσουρεαλιστικό αναισθητικό

    .
    Τρία έτη εφαπτόμενα μεταξύ θλίψης και μανίας
    και άλλα τόσα επί τέσσερα μπουσουλώντας
    κρυφά σε σπασμένα κρύσταλλα και χάπια
    πίσω απ' τη βιτρίνα του Εγώ ταμπέλα φαρμακείου
    το φορτίο δείχτηκε βαρύ άνισα μοιρασμένο
    έγειρε η πλάστιγγα -το μυαλό κράσαρε- κλάταρε το σώμα
    μόνο ο πιο εύθραυστος απ' όλους κράτησε
    ο Έρωτας κόντρα σ' όλες τις προβλέψεις αλλά
    της σάρκας η φθορά ατομική σε δημόσιο Χάνι
    δε θ' αργήσει ο καιρός όπου το ΙΚΑ θα χορηγεί
    μοναχά κλωστή και σακοράφα
    με την αδράνεια θα παράγουμε πενικιλίνη
    και γι' αντισηπτικό θα 'χουμε το σάλιο
    ο ένας θα ράβει τις πληγές του άλλου νου
    κι ο άλλος νους θα τις ξηλώνει σαν τα σκυλιά
    όταν φοβισμένα γλύφουν τις πληγές τους

















    ανυπόμονη και σουρεαλιστική αυτή η πρωτοχρονιά μου
    κι οι Τάρανδοι γίνονται τραυματιοφορείς
    οι Μάγοι υπνωτιστές ή αναισθησιολόγοι
    και ο Βασίλειος ο Μέγας χειρουργός
    μεσ' την παρέλαση βιάζεται τις εκλογές για να προλάβει
    και κάνει δώρο μέσα στον τερματοφύλακα τα δίχτυα
    σαν φυλακτό κι αυτός καθώς το ελεύθερο σουτάρει
    το μόνο που φοβάται είναι που οι αντίπαλοι
    ψάχνουν τα 'σώτερά του κατά τ' αλλά παιχνιδάκι
    που πάντα όμως ήθελες να δεις το λειτουργικό του
    μα τώρα είσαι εσύ το πλέυ-μομπίλ
    και ο μηχανισμός τα σωθικά σου
    και δεν μπορείς να δεις ούτε καν που κρύβονται
    στον άνθρωπο τα μυστικά του κι ούτε που θα θυμάσαι
    εκείνο το προγραμματισμένο ραντεβού με το υποσυνείδητο
    μεθαύριο στα χειρουργεία
    .

    22/10/10

    17/10/10

    Muslimcore:

    To Taqwacore είναι ένα σχετικά νέο είδος punk που εμπνέεται από το Ισλάμ και τον πολιτισμό του. Αρχικά φαίνεται ότι επινοήθηκε από το ομώνυμο μυθιστόρημα και την μπάντα του Michael Muhammad Knight, ενός Πακιστανού φοιτητή ισλαμικών σπουδών στις ΗΠΑ. Αν και το "Muslimcore" (μουσουλμανικό χαρντ κορ) ξεκίνησε το '90 άρχισε να γνωρίζει όμως άνθιση στη Δύση μετά την 11η Σεπτέμβρη..! Και εδώ έρχονται και τα ωραία, το διπλό πρόσωπο του Αμερικάνικου Ονείρου: απ' τη μια αφανίζει ολόκληρες χώρες και λαούς και από την άλλη "αγκαλιάζει" τα νόθα τέκνα του. Η μουσική βιομηχανία και το ΜTV έχουν πέσει με τα μούτρα στην όλη ιστορία αφομοιώνοντας και αφοπλίζοντας το πανκ των εμιγκρέδων, κατασκευάζοντας ένα νέο προϊόν που στην Αμερική πουλάει σαν τρελό. Απ' την άλλη, όπως συμβαίνει με όλες τις υπό-κουλτούρες και τα κινήματα τέχνης (όπως π.χ με την κουλτούρα των γκέτο και το ραπ), έχει πάντα αξία και ενδιαφέρον να ακούς τους ίδιους τους μουσουλμάνους να μιλούν και να τραγουδούν για τον εαυτό τους στη μέση της θύελλας. Θεωρητικά το Ισλάμ δεν απαγορεύει την μουσική αλλά το πανκ είναι βλάσφημο από τη φύση του, άντε πήγαινε με καρφιά και Μοϊκανα στο τζαμί και τραγούδα Allah's Slave ή Mohammed Was a Punk Rocker..! Δεκαπέντε χιλιάδες συγγράμματα και διαλέξεις ακαδημαϊκών από τη Δύση για τη μπούργκα δεν πιάνουν μια μπροστά στο Never Mind the Burga μιας μουσουλμανικής μπάντας! To Taqwacore είναι ένα πολιτισμικό φαινόμενο, όσο επαναστατικό ή underground και αν παρουσιάζεται δεν παύει να είναι ένα μουσικό προϊόν με κατοχυρωμένα πνευματικά δικαιώματα..! Μετά από πολύ ψάξιμο στο διαδίκτυο κατάφερα να βρω "ελεύθερη" μια μόνο πολύ καλή συλλογή: εδώ!

    Καλή ακρόαση και ο Αλλάχ μαζί σας!

    16/10/10

    Ν’ ανατινάξουμε την Ακρόπολη!

    .
    Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων
    ΠΡΟΚΗΡΥΞΗ Αριθ. 1, 18 Νοεμβρίου 1944


    auf der Akro Police

    Έχοντας κοινή αισθητική και κοσμοθεωρητική άποψη, πως η καταστροφή κι η θνητότητα της μορφής των όντων περιλαμβάνονται στο περίγραμμα της ολοκλήρωσης της ζωής.
    Έχοντας βάλει σκοπό μας την καταστροφή του Παρθενώνος, μ’ απώτερο σκοπό την παράδοσή του στην ουσιαστική αιωνιότητα, που δεν είναι παρά η χωρίς επίγνωση ροή κι η πλούσια σε πιθανότητες αυτόματη μετασκευή της ύλης, που κακώς ονομάζουμε ‘χαμό’.
    Αντιπαθώντας τη χρονική και ιστορική κατοχύρωση της Ακρόπολης, σαν κάτι ανήκουστο και ξένο προς τη ζωή.
    Νιώθοντας απαραίτητη την ανάγκη της αιωνιότητας στην τέχνη, μόνο κατά τη διάρκεια της ώρας της δημιουργίας.
    Καταλαβαίνοντας τον Φειδία, που έδωσε μεν στο έργο χρονοϊστορική υπόσταση, χωρίς όμως να είναι τίποτα παραπάνω στα πλαίσια της υποστασιακής αιωνιότητας, για την οποία δεν υπάρχει χρονική διάρκεια και που γι’ αυτήν ένα δευτερόλεπτο δεν έχει διαφορά από τρία δισεκατομμύρια αιώνες, χάρη στις βουλητικές της ιδιότητες και στη δυναμική της χροιά, που μόνο στ’ άτομα νοούνται και κανέναν δε νοιάζει ο αριθμός των ατόμων αυτών.
    Μισώντας τον Εθνικό Τουρισμό και τις εφιαλτικές- φολκλόρ αρθρογραφίες γι’ αυτόν.
    Νομίζοντας πως κάνουμε μια ανώτερη καλλιτεχνικά πράξη, όντας σίγουροι πως όλη η γελοία και ψεύτικη επιβίωση όχι μόνο δε συγκρίνονται, έστω και μειονεκτώντας, μ’ ένα λεπτό ενεργητικής δράσης κι απόλαυσης, αλλά και καλλιτεχνικά είναι βλαβερή, προετοιμάζοντας ερασιτέχνες περιηγητές και ευνούχους.

    ΑΠΟΦΑΣΙΖΟΥΜΕ

    Να θέσουμε ως σκοπό μας την ανατίναξη αρχαίων μνημείων και την προπαγάνδα κατά αυτών.
    Πρώτη καταστροφή ορίζεται η ανατίναξη του Παρθενώνα, που μας έχει κυριολεκτικά πνίξει.
    Η προκήρυξη αυτή δεν αποσκοπεί παρά να δώσει ένα μέτρο απ’ το σκοπό μας.

    Γιώργος Βασιλείου Μακρής,
    Γενικός Διοργανωτής της ΣΑΣΑ
    (Σύνδεσμος Αισθητικών Σαμποτέρ Αρχαιοτήτων).

    [ από το βιβλίο του Λεωνίδα Χρηστάκη "Οι δικοί μας Άγιοι" -Χάος και Κουλτούρα, 1998 ]
    .

    12/10/10

    θερινός κινηματογράφος

    .
    Ώρες ώρες απορώ αν τον καύσωνα τον προκαλούν
    ο πυρετώδης ρυθμός και ο πεσιμισμός των σκέψεων μου...

    Σσσσσουτ..! Φθινοπώριασε, ρίξε κάτι πάνω τους, θα πουντιάσουν..!

    Μην ανησυχείς τις έθαψα στην άμμο...

    Ο χρόνος σταμάτησε σε λάθος εποχή..!

    ...Ή μήπως τελικά εμείς να σταματήσαμε την εποχή
    σε λάθος χρόνο..?










     

    Κουράστηκα... -Ξεκουράσου..!

    ...να ξαναρχίζω απ' την αρχή... -Ψάξε κάτι νέο..!

    Δεν γίνεται, δεν υπάρχει... -Δεν μπορεί..!

    Και όμως... -Κουράζομαι...!

    Θα κατέβω... -Επόμενη στάση..?

    Βατερλώ... -απάντησε στον καθρέφτη πριν τον σπάσει..!.

    9/10/10

    Editorial -χωρίς έκδοση:

    Μάθε παιδί μου [ Ελληνικά ] Γράμματα: νόμος είναι το δίκιο του Λαμπράκη..!

    Ένας χρόνος [ άκρας ] δεξιάς διακυβέρνησης. ΠαΣοΚ ή ΠαΕΣοΚ? Ζήτημα μετονομασίας του κυβερνώντος κόμματος: Πανελλήνιο Σοσιαλιστικό ή ΕθνικοΣοσιαλιστικό Κίνημα..?

    Πως μπαλώνεις ένα μπάλωμα? Σε εποχές κρίσης πρέπει να το ξέρει κανείς..!

    Σωστά στην κρίσιμη ερώτηση για την Ελλάδα απάντησε μόνο ο Γιωργάκης -γι' αυτό και οι Γερμανοί τον βράβευσαν..!

    Αυτό που βέβαια μένει αναπάντητο είναι το πως ακριβώς το Δημόσιο Χρέος (143% επί του ΑΕΠ) θα εξοφληθεί με νέους δανεισμούς και καινούρια δημόσια χρέη..?

    Πονάει πόδι? Κόψει πόδι: σταθερό στις πεποιθήσεις του και στο Μνημόνιο το ΙΚΑ που δεν χορηγεί ειδικά θεραπευτικά υποδήματα στους διαβητικούς γιατί ο ακρωτηριασμός κοστίζει λιγότερο..!

    Λάδωσε ή φάε λάδι κι έλα βράδυ [ στο Αιγαίο ] ..!

    Κάθε επαγγελματική κάστα έχει και το νόμιμο συλλογικό της όργανο, ο συνδικαλιστικός φορέας των επαγγελματιών ...συνδικαλιστών, ποιος είναι..?

    Κάθε επαγγελματική ποδοσφαιρική ομάδα έχει και τους ...επαγγελματίες οπαδούς της, αλήθεια οι πρόεδροι της θύρας 1/3/4/7/13/21.., τι ακριβώς επαγγέλλονται (και γιατί δεν ισχύει και γι' αυτούς το "πόθεν έσχες")..?

    Πολλά από τα μέλη της θύρας 1/3/4/7/13/21... δουλεύουν ευκαιριακά ως σεκιούριτι σ' εταιρίες φύλαξης. Έτσι είτε εξασκούν την εμπειρία της γηπεδικής βίας είτε ασκώντας βία εν ώρα εργασίας διατηρούνται σε φόρμα (ή και πλακώνονται μεταξύ τους σε μεγάλες συναυλίες τύπου U2)..!

    Οι χούλιγκανς άλλωστε μοιάζουν με τους εθνικιστές, χωρίς "εχθρό" δεν έχουν νόημα ύπαρξης -και να μην υπήρχε ο Μπάγεβιτς θα έπρεπε να τον εφεύρουν..!


    Άλλοι οι εχθροί του κράτους και άλλοι οι δικοί μας -και πλέον είναι πιο ξεκάθαρο από ποτέ: εχθρός του λαού είναι το κράτος..!

    Θυμάται όμως κανείς ποιος [ εξωτερικός ] εχθρός απειλεί την Ελλάδα και χρειάζεται ανανέωση στρατών και εξοπλισμών..?

    Μπορούν να μεσολαβήσουν οι μεσάζοντες για να μας απαλλάξουν απ' τους διαμεσολαβητές -κάθε είδους..?

    Τι ακριβώς είπαμε ότι καλούμαστε να εκλέξουμε στις [ δημοτικές ] εκλογές που έρχονται..?

    Ποιο είναι το φτηνότερο τυροπιτάδικο στην περιοχή σου..? [ Ακολούθησε διακριτικά τα αστυνομικά περίπολα γειτονιάς και θα το βρεις! ]


    Πόσο "νόμιμα" παρκάρουν τα οχήματα της δημοτικής αστυνομίας όταν σταματάνε οι  δημοτόμπατσοι να κόψουν κλίσεις για παράνομο παρκάρισμα..?

    Ποιος θα κόβει πρόστιμα στους καπνιστές στον στρατό, τις φυλακές και την αστυνομία? Και αν κάποιο τέτοιο "ευαγές ίδρυμα" ...υποτροπιάζει, θα του αφαιρείται και αυτού η άδεια λειτουργίας..?

    ... ... ...

    Υ.Γ: Οι φασίστες χθες δεν προλάβαν να αλλάξουν και κατεβήκαν με τα ρούχα της δουλειάς.
    .

    7/10/10

    Φίλε οδηγέ, δικυκλιστή-παπάκια,

    κουράστηκες από τους συνεχείς ελέγχους στο δρόμο?












    Σταμάτα να αγχώνεσαι για τα πρόστιμα του ΚΟΚ, η λύση είναι απλή, κάνε ότι κάνουν οι δικυκλιστές -συνήθως εκτός υπηρεσίας- μπάτσοι και έχεις μεγάλες πιθανότητες, εντός κέντρου πάντα, να την βγάλεις καθαρή:

    * τσαμπουκάλεψε την πινακίδα του παπιού σου (κρύβοντας με το αυτοκόλλητο των τελών κυκλοφορίας τα τελευταία ψηφία του αριθμού)

    * διατήρησε ένα νορμάλ λουκ (τροπικές κομμώσεις ή μακριά μαλλιά, σκουλαρίκια κλπ αξεσουάρ, απαγορεύονται)

    * ΜΗΝ φοράς κράνος (εκτός και αν αυτό είναι άσπρο, μονόχρωμο και ακριβό -κατά προτίμηση SOHEI ή NOLAN- σε στυλ "ομάδας ζήτα")

    * ένα μπλε στρατιωτικό παντελόνι (αεροπορίας) θα σου λύσει το πρόβλημα του καμουφλάζ

    * ειδικά αν συνοδεύεται από (ακριβό και μονόχρωμο πάντα) μαύρο μπουφάν μηχανής -κατά προτίμηση DAINESE- και μαύρα στρατιωτικά άρβυλα ή μποτάκια μηχανής

    * κάνε όλα τα παραπάνω και οδήγησε με ύφος βλάχου βαρύμαγκα με παρωπίδες, χωρίς όμως να προκαλείς την προσοχή με βαρβάτες παραβάσεις...

    και κατά 99% δεν πρόκειται ποτέ να σε σταματήσουν σε έλεγχο ή μπλόκο της τροχαίας. Και όσο πιο κοντά σε αστυνομικό σταθμό ή τμήμα (εκτός των Εξαρχείων φυσικά) τόσο πιο ασφαλής θα είσαι -οι μπάτσοι θα σε περνάνε για δικό τους..!

    Γιατί δεν είναι μόνο που με τη στολή όλα τα γουρούνια μοιάζουν ίδια, αν το παρατηρήσεις φίλε οδηγέ θα δεις ότι, ειδικά χωρίς στολή όλα τα γουρούνια είναι ίδια!
    .

    3/10/10

    Μαζί με το Τσιγάρο "καίγονται" και οι Στίχοι

    .
    Ο Χάμφρευ τα 'πε, και μια ( 1 ) και δυο ( 2 ) φορές, και την έκανε για Καζαμπλάνκα -εκεί θα καπνίζει άνετα αλλά η αλήθεια είναι ότι θα ΄χει ένα θεματάκι με το αλκοόλ, παντού σε κυνηγά η Εξουσία...

    Ο Απολλιναίρ νομίζω -και αν όχι αυτός κάποιος απ' τους "καταραμένους"- έλεγε ότι "η υγεία είναι ένα αγαθό που πρέπει να κατασπαταληθεί"..! Η αλήθεια είναι ότι οι "ποιητές" έχουν ένα θεματάκι με τα Σανατόρια γενικώς. Και παρόλο που οι λέξεις μπορεί να τους παίζουν κρυφτό στην κάφτρα του τσιγάρου, δεν είναι μόνο αυτό είναι και το ότι συνήθως οι ίδιοι τρώγονται με τα σωθικά τους...

    Αλλά είπαμε παντού σε κυνηγά η Εξουσία ακόμα και στις πιο μοναχικές στιγμές σου, ιδιαίτερα αν αυτές τις εκφράζεις σε δημόσιους χώρους... Υπάρχει λοιπόν και άλλο ένα ζητηματάκι με την συγγραφή του καπνίζοντα, μαζί με το τσιγάρο "καίγονται" και οι στίχοι...

    Και μην παίζετε με τη νοημοσύνη μας κκ Μικρούτσικοι με δημοσιοσχετίστικες "διαμαρτυρίες" και πλακίτσες στις κάμερες, εσείς ποτέ δεν θα καθόσασταν να γράψετε παρτιτούρες ή στίχους στο καφέ της γειτονιάς, αυτές είναι προλεταριακές συνήθειες. Δεν θα διώξει το κράτος την πελατεία σας, θα βρεθεί η άκρη στα κουλτουρο-σκυλάδικα , μην ανησυχείτε..!

    Στο Πορτατίφ κάποτε διάβασα ότι εθεάθη ο Ρεμπώ στα οδοφράγματα..! Και σκέφτομαι ότι τελικά και ο νόμος έχει ένα θεματάκι και μάλιστα μας τη βγαίνει απ' τ' αριστερά: εμείς προτρέπουμε "τα ποιήματα στους δρόμους" και η Εξουσία βγάζει τους ίδιους τους ποιητές στο δρόμο..!

    Αλήθεια κκ Υπουργοί και Πρόξενοι του ΔΝΤ, δεν μας διευκρινίσατε επιτρέπεται ή όχι το κάπνισμα στις καταλήψεις και τα οδοφράγματα..?
    .

    30/9/10

    Γιατί δεν μ' αρέσει

    ένα κατά τ' άλλα αξιόλογο τραγούδι..!


    Όταν το πρωτοάκουσα [ το Πάμε ] -συνέπεσε με τα πρώτα ρεπορτάζ γι' αυτή τη ντροπή της ανθρωπότητας, για το στρατόπεδο συγκέντρωσης του Γκουαντάναμο- ομολογώ ότι κατενθουσιάστηκα! Αν και γενικώς δεν μ' αρέσουν οι Active Member μέχρι και σε συναυλία τους πήγα, παρακινούμενος από αυτό και από 2-3 ακόμα -όλα κι όλα- ενδιαφέροντα κομμάτια τους..!

    Εκτός του ότι ήταν (και λογικά εξακολουθεί να είναι) το μοναδικό -ελληνικό- τραγούδι σχετικά με  το συγκεκριμένο θέμα, βρήκα εκπληκτική -και άκρως διεθνιστική- την ιδέα παράλληλης απόδοσης των στίχων σε 5 διαφορετικές γλώσσες..! Παρόλα αυτά, κάτι δεν μου πήγαινε καλά και σίγουρα αυτό δεν ήταν οι ιδεολογικές μας διαφορές, κάτι καθαρά αισθητικό μ' ενοχλούσε, και μου πήρε καιρό για να το καταλάβω...

    Και εντάξει, ένα κομμάτι τέτοιας θεματικής το περιμένω και μουσικά πιο "επιθετικό" αλλά οκ! μπορώ να καταλάβω μια πιο "εσωτερική" προσέγγιση ενταγμένη στο ιδιαίτερο μουσικό ύφος του δημιουργού, πάσο..! Αλλά στους στίχους είμαι κάθετος, "εκπτώσεις" δεν χωράνε..!

    Γι΄ αυτό και το διφορούμενο ρεφρέν ήταν τελικά εκείνο που μου κατέστρεψε εντελώς την αρχική θετική προδιάθεση..! Ας θυμηθούμε λοιπόν  τι λέει το ρεφρέν, που ως συνήθως αντικατροπτίζει και την κεντρική ιδέα ενός τραγουδιού:

    "Πάμε, σαν διψασμένα πουλιά, μέχρι το Γκουαντανάμο να πάρουμε τη φωτιά"

    Είμαι σίγουρος ότι ο δημιουργός (B.D Foxmoor) Θεωρεί την εκεί αμερικάνικη βάση σαν το κατεξοχήν σύμβολο του νεοφασισμού και της παγκόσμιας νέας Τάξης, στρατόπεδο συγκέντρωσης συμβολικά αντίστοιχου του Άουσβιτς. Όλα καλά και σύμφωνοι έως εδώ. Αλλά αυτή η ελαφρότητα του "πάμε μέχρι το" (αντίστοιχη με το "πάμε μια βόλτα στη Βουλιαγμένη" ή το "πάμε πλατεία") με χαλάει αφάνταστα -όσο και αν έμμεσα επικαλείται την αμεσότητα του προφορικού λόγου και της ραπ αργκώ.

    Και άντε και πήγαμε, σαν τι? Σαν διψασμένα πουλιά -πόσο επιθετικά μπορούν να είναι αυτά?  Και να κάνουμε τι? Να πάρουμε τη φωτιά! Δηλαδή να ξεκινήσουμε αντάρτικο αλά Φιντέλ και Τσε
    (πως αλλιώς θα φτάσουμε στην Κούβα) μόνο και μόνο για να κάνουμε τους σαλταδόρους και να κλέψουμε τη φωτιά..? Όπου παρεμπιπτόντως η φωτιά είναι το σύμβολο του low bap (βλ. "χρέωσε τα στη φωτιά") και αυτό είναι που δίνει και διφορούμενο νόημα στους στίχους.

    Ακολουθώ ποιητική αδεία την μεταφορά και λέω έστω και ότι βρίσκεσαι μπροστά σε ότι πιο απάνθρωπο έστησε ο σύγχρονος δυτικός πολιτισμός και το μόνο που σκέφτεσαι -αντί να το ισοπεδώσεις και να ελευθερώσεις τους κρατούμενους- είναι να του πάρεις τη φωτιά..? Όσο διψασμένος και να ΄σαι πουλί μου, όσο και να 'χεις χαρμανιάσει πάρε φωτιά απ' τον διπλανό σου αν ξέμεινες ή πετάξου στο περίπτερο, είναι τώρα λόγος αυτός να πάμε μέχρι το Γκουαντάναμο..?

    Δεν μπορώ να πιστέψω ότι ένας τύπος που γράφει εδώ και 20 χρόνια στίχους δεν ξέρει να επιλέγει λέξεις. Δεν πρόκειται λοιπόν για ατύχημα αλλά για δυστύχημα που καταστρέφει και τις όποιες καλές προθέσεις ολόκληρου του κομματιού. Δεν ξέρω -και δεν με αφορά το- πως αλλιώς θα μπορούσε να έχει γραφτεί. Πάντως κάτι του στυλ "(πάμε για) ντου στο Γκουαντανάμο/ σαν λυσσασμένα σκυλιά/ πάμε να του βάλουμε φωτιά /ή να ελευθερώσουμε τ' αγρια πουλιά" εννοείται πως θα ταίριαζε καλύτερα στην περίσταση. Αν βέβαια ο στόχος του ήταν η απέχθεια ή και η έκφραση της οργής για το τερατούργημα του Γκουαντάναμο.

    Αλλά εδώ μάλλον έχουμε να κάνουμε με κάτι άλλο: με δημοσιότητα, επιτυχία, πωλήσεις..! Αυτός είναι ο θαυμαστός κόσμος του θεάματος και ο B.D Foxmoor εδώ και χρόνια έχει μάθει να ελίσσεται σ' αυτόν και να εξαργυρώνει τις όποιες ευαισθησίες του. Και οι στίχοι του δεν θα μπορούσαν να μην επηρεαστούν από τα νταραβέρια του με παραγωγούς και δημοσιογράφους.

    Πρόβλημα του και επιλογή του -και αν δεν ήταν o Άγγλος σύντροφος να με ρωτάει για τους Active Member και το συγκεκριμένο τραγούδι ούτε που θα (ξανα)ασχολιόμουν μαζί τους..! Και άντε να το κάνεις αν δεν το εξηγήσεις πρώτα στον εαυτό σου -και στους φανταστικούς σου φίλους..!




    Τέλος πάντων, αν και δεν μου αρέσουν οι ταμπέλες, καταλαβαίνω τα τυπάκια που γουστάρουν το ραπ σαν μουσικό είδος και ψάχνονται για να συνδεθούν με τις πιο "πολιτικοποιημένες", έστω και θεαματικές, πλευρές του... Για αυτούς όμως που αγαπούν τη μουσική και δεν θέλουν να συμβιβάζονται με ημίμετρα είναι πάντα καλύτερα όταν γράφουν τους δικούς τους στίχους και τζαμάρουν/ραπάρουν με την παρέα τους -και όλο και κάτι καλό βγαίνει και παραέξω..! Και για 'κείνους που θέλουν να την ψάξουν με πιο αυθεντικές προτάσεις από αυτές της μουσικής -εναλλακτικής ή πολυεθνικής- βιομηχανίας ας εξερευνήσουν και μια σκοτεινή πλευρά της σελήνης [ εδώ ] ...
    .

    26/9/10

    [ punx not tanx ]

    [ Αλρώ: επαύριο ]

    .
    Άρωμα


    Τις ήσυχες νύχτες
    ανησυχείς για 'σένα.

    Λίγο πριν το χάραμα
    σαν άρωμα γλιστρώ.
    Να προλάβω να σε φτάσω
    να σε προσέξω, να σε αγγίξω
    να σε φιλήσω φεύγοντας.
    Και μες από τον ύπνο σου
    να ξυπνάς
    να διψάς.
    Και όνειρο,
    να λες πως ήταν.



    Κι όμως


    Λέγαμε,
    πως έρχεται ο καιρός
    και ήρθε.

    Πως θα είναι βροχερός
    και είναι.

    Όχι από νερό
    μα μονάχα, από άγρια μίση
    μερόνυχτα πονήματα
    και τρομερές οργές.

    Τρέμει η γη
    από σύμπνοια
    ζώντας απείθαρχες ζωές.

    Πέτρες γεμάτες σοφία
    ερείπια κυήματα
    ενός ύστερου πολιτισμού
    και απερχόμενου.



    Νοτισμένο αλμυρό ποίημα


    Αιγιάλια αβάσταχτη προσμονή
    στης προκυμαίας την άκρη.
    Μες στα σκοτάδια γνέφει
    στο νοτισμένο αλμυρό αυτό ποίημα
    και ούτε καν το βλέπει.
    Παρά ενστικτωδώς το ψηλαφίζει, το χαϊδεύει
    λέξη προς λέξη.
    Δίνοντας νόημα στο απύθμενο χρώμα της νυχτιάς.
    Ενός βυθού αντίστροφου.
    Στο βάθος του ορίζοντα την απέναντι όχθη
    πεφταστέρια, να σηματοδοτούνε
    στα δυο του μάτια, τα αστρικά της κλάματα.
    Το κύκνειό τους άσμα.



    [ απλά, λιτά και αδιαπραγμάτευτα,
      2000 αντίτυπα, αντιεμπορευματικά
      Αλρώ: alalex4480@yahoo.gr ]
    .

    Σουβενίρ από το Νησί:

    .
     

    .

    18/9/10

    Δώρα από την Βαρκελώνη

    .

















    Η φωτιά και η λέξη, El Fuego Y La Palabra [hip hop punk] ...η θετική οργή, Rabia Positiva, [melodic punk, live] ...τελικός προορισμός,  Destino Final [Anarkopunk/HxC] ...με μια ενδιάμεση στάση [στην Αθήνα] ..! Καλές ακροάσεις και καλό Σαββατοκύριακο, χωρίς να ξεχνάμε ότι στο βάθος καραδοκεί [η Δευτέρα] ..!
    .

    16/9/10

    Conflict - Carlo Giuliani

    .
    Carlo lives in everyone
    Who with or without reason is
    Finally starting kicking back.
    That will not back down, can't take it
    As mother earth begins to crack

    Carlo ain't the only son
    that's life has been extinguished as
    They engage in civil war.
    A fearful glance into their future
    Where robots enforce law - therefore...

    This notice served on the insane
    Sections, condemns, reclaims.
    This message commits those silent
    To rise up, this time with violence?
    Make sure the more they kill, the stronger our will
    To finally right your wrongs, one love, this song.
    Yeah what's done is done, but you expect the same.
    C.A.R.L.O. you will remember that name







    Conflict - carlo-juliani (ep) DNLD
    .

    14/9/10

    [ Φρείκη ]

    .
    .
    Στο χθεσινοβραδινό μου όνειρο
    άγρια μεσάνυχτα ταξίδευα με τρένο
    σε διαδρομή αντίστροφη με πολιορκεί
    η ξαναμμένη κυρία του κουπέ
    και ενώ είμαι έτοιμος να ενδώσω
    στο άκουσμα του ονόματος της
    οπισθοχωρώ κι εγώ και ο ερεθισμός μου
    Φρείκη, με άνεση απαντά
    και στην εύλογη απορία μου
    από το Φρειδερίκη συμπληρώνει...

    Στον ονειροκρίτη αγχωμένος το πρωί
    διαβάζω ότι η μοναρχία σημαίνει ΔΝΤ
    και ο κεφαλικός φόρος Φι Πι Άλφα,
    δεν τον λες σημαδιακό
    ρεαλιστικότατος ο εφιάλτης
    σκέτη, σου λέω, φρείκη...

    .

    12/9/10

    [ 11/9 ]

    .
    Όταν θα φύγεις και ξεθάψεις απ' τις στάχτες
    και διώξεις απ΄ τη Μέση Ανατολή όλη τη σκουριά
    και ξαναβάλεις το Γκουαντάναμο στην άκρη
    και δίχως φόβο η ζωή αρχίζει να κυλάει ξανά

    Τότε οι λήτες θα τα χάνουν
    και άνεργοι θα θρηνούν
    θα πέφτουν μανιασμένες οι μολότωφ
    και θα ρωτούν



















    Τι έγινε ΄κείνος ο πύργος που έβλεπε
    τ΄ αεροπλάνα να περνούν..?


    ( Γιάννης Καγγέλακας )



    Υ.Γ(1):
    Η 11η Σεπτέμβρη
    στη Χιλή












    Υ.Γ(2):
    Η 11η Σεπτέμβρη 
    στην Καταλωνία
    .

    7/9/10

    [ ΘτΚ ]

    .
    ...σαν όνειρο ατελείωτο
    και ήλιος του μεσονυκτίου
    χτενίζω κορυφογραμμές
    με πυρωμένα δάχτυλα
    το σώμα σου αναπλάθω
    ρόδο ανάγλυφο
    στις ρίζες μου πλέκονται
    τα κλαδιά σου
    δάκρυ μονόφθαλμο
    στις καστανές θάλασσες
    άνθη αμφίβια κολυμπάνε
    κι απλώνουν
    τα ιδρωμένα τους φτερά
    πάνω απ' την καλντέρα


    το πιο βαθύ ηφαίστειο
    είναι ο οργασμός σου
    εκεί να δύω
    να χάνομαι
    τίποτα να μη φοβάμαι
    να γεννιέμαι εξαρχής
    στις αθάνατες στιγμές
    της θνησιμότητας
    να είμαι και να λύομαι
    να μην είμαι
    και να ξανασυναρμολογούμαι
    εγώ σαν άλλος ανατέλλω
    ακολουθώντας πνιχτές κραυγές
    και μετασεισμικές δονήσεις
    ετεροχρονισμένα τρέμοντας
    κι αδημονώντας
    με το απόλυτο λευκό
    της έκστασης
    ξανά απ' την αρχή
    ζωγραφίζω το πρόσωπο σου
    σαν όνειρο ατελείωτο...
    .

    4/9/10

    [ Haydamaky - Ace of Spades ]

    .
    Έτσι, χωρίς ιδιαίτερο λόγο,
    μόνο μέ την χαρά της ανακάλυψης μιας υπέροχης διασκευής (της διασκευής των άγγλων μηχανοκέφαλων) και για καλή χρονιά
    -ο Σεπτέμβρης άλλωστε δεν σηματοδοτεί την έναρξη μιας νέας σεζόν..? Τι δουλειά έχει η πρωτοχρονιά μεσ' το καταχείμωνο..? Τεσπά, άλλου παπά ευαγγέλιο, για τις διασκευές ήθελα να πω και λέω ότι: καλή διασκευή δεν είναι αυτή που απλά πατάει σωστά πάνω στις νότες του αρχικού τραγουδιού, αυτή μπορεί να είναι μια καλή εκτέλεση. Καλή διασκευή είναι αυτή που πατάει σαν σκαλοπάτι επάνω στις αρχικές μελωδίες και τις χρησιμοποιεί για να πάει κάπου αλλού..! Που..? Δεν έχει και πολύ σημασία, αλλού..! Στην περιπτωσή μας πάντως μέχρι την Ουκρανία -για να μας δείξει επιπλέον μια ορθή χρήση του ακορντεόν, τον Λοϊζο και τον Μαρκόπουλο και τους κουλτουριάριδες μου μέσα..!



    Καλή απόλαυση και καλό χειμώνα..!
    Υ.Γ: Για την ανακάλυψη, και για ακόμα περισσότερες ουκρανικές ανακαλύψεις, κλικ εδώ!
    .